“เก็บมาได้จริง ๆ เหรอ?” เฉินหย่วนยังไม่อยากเชื่อ
“ครับ” เฉินตงตอบเสียงเบา “ข้างหลังยังมีคนอีกหลายคน หวงเหว่ยไปสืบมาแล้ว ในกลุ่มนั้นมีหลายคนที่เก็บวัสดุมาได้เหมือนกัน”
เรื่องบ้าบออะไรกัน?
หรือหนูฟันน้ำแข็งฆ่าตัวตายกันเอง?
“ไปเรียกหวงเหว่ยมาหน่อย”
หวงเหว่ยถูกเรียกตัวมา เฉินหย่วนถามว่า “คนที่นายไปสืบมาพวกนั้น เก็บวัสดุอะไรกันได้บ้าง?”
“ส่วนใหญ่เป็นฟันหน้า มีหางด้วย แล้วก็มีคนหนึ่งเก็บหัวใจมาได้ดวงหนึ่ง”
“สีเขียวหรือเปล่า?”
“ครับ”
“นายพูดเก่งมากหรือไง?”
คนที่สืบข่าวได้ มักพูดเก่งกันทั้งนั้น
“ถ้าคุณหย่วนต้องการ ผมไปหาพวกเขาได้ครับ จะพยายามเอาวัสดุทั้งหมดมาให้ได้”
แถมยังหัวไวอีกต่างหาก
อย่างน้อยก็รู้จักฟังน้ำเสียงและจับความหมายแฝง
“ดี เรื่องนี้ฝากนายจัดการ หางไม่เป็นไร แต่ฟันหน้ากับหัวใจ ฉันต้องได้มา”
“ครับ! รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จ!”
หวงเหว่ยตื่นเต้นมาก
แม้ตู้โดยสารหมายเลข 6 จะไม่ได้หันตรงไปยังสนามรบหลัก
แต่เมื่อมองเฉียงออกไปทางหน้าต่าง ก็ยังเห็นภาพสนามรบส่วนใหญ่ได้
ซูฉิงเห็นภาพเฉินหย่วนสังหารศัตรูไปทั่วทั้งสนามพอดี
จากที่รู้จักเฉินหย่วนมา ถ้ามีเสบียงมากขึ้น เขาต้องไปขอตู้โดยสารจากลุงฝูแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ชัยชนะในการโต้กลับครั้งนี้ กระสุนที่เฉินหย่วนชาร์จพลังมีส่วนสำคัญอย่างยิ่ง
เมื่อรวมความดีความชอบทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน ลุงฝูย่อมไม่ปฏิเสธเฉินหย่วน
พวกเขาขนเสบียงขึ้นไปได้ตามใจ สุดท้ายย่อมมีที่เก็บทั้งหมด
ส่วนสิ่งที่หวงเหว่ยมองเห็นคืออนาคต ติดตามเฉินหย่วนย่อมมีอนาคตกว่าติดตามหลี่ซินมาก
เป็นผู้เหนือธรรมชาติแท้ ๆ แต่ยังต้องทำตัวเป็นหมารับใช้คนอื่น
แค่นั้นยังไม่พอ พอตัวเองเป็นหมารับใช้แล้ว ยังหันมาปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนหมา เอาศักดิ์ศรีที่ขาดไปมาชดเชยกับพวกเขา ช่างทำให้ผู้เหนือธรรมชาติเสื่อมเสียชื่อเสียงจริง ๆ