เสินอวิ๋นยวนมองซากปรักหักพังโดยรอบที่มืดสลัว อาคารพังทลายมีตะไคร่น้ำขึ้นปกคลุม ทว่ายังพอมองเห็นเค้าลางความรุ่งเรืองในอดีตของสำนักใหญ่ได้อยู่บ้าง
นางพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ผู้บำเพ็ญวิถีมารคนนั้นไม่ได้เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่แรก ก่อนหน้านี้เขาคงเป็นศิษย์ของสำนักใดสำนักหนึ่ง”
“ตลอดสามเดือนมานี้ เขาถ่ายทอดอายุขัยให้เฟิงหลี่เจ๋อมาโดยตลอด ก็เพื่อยึดครองร่างของอีกฝ่ายในภายหลัง เมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญวิถีมารคนนั้นคงไม่ได้ลงมือเช่นนี้เป็นครั้งแรก ร่างที่เขาใช้อยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่ร่างของตนเองด้วย ในเมื่อพวกเรามาอยู่ที่นี่แล้ว บางทีอาจพบเบาะแสเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเขาก็ได้”
หลังจากเสินอวิ๋นยวนพูดจบ ทั้งสองก็เดินลึกเข้าไปต่อ
ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไร ปีศาจร้ายที่พบเจอก็ยิ่งน้อยลง กลิ่นคาวเลือดชื้นแฉะเหนียวเหนอะหนะก็ค่อย ๆ จางหายไป
ขณะที่ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงกำแพงพังทลายแห่งหนึ่ง เซี่ยเจาที่อยู่ข้าง ๆ ก็พลันเอ่ยขึ้น ราวกับพบเห็นบางสิ่ง “ศิษย์พี่ ทางนี้”
เมื่อได้ยินดังนั้น เสินอวิ๋นยวนก็ทอดสายตามองตามสายตาของเขา แล้วเห็นว่าบนกำแพงที่มีตะไคร่น้ำขึ้นปกคลุมไม่ไกลนัก คล้ายมีสิ่งใดติดอยู่
กาลเวลาได้กัดกร่อนกระดาษแผ่นนั้นจนเหลืองซีดไปนานแล้ว แต่หมึกของสำนักบำเพ็ญเต๋าไม่เหมือนหมึกทั่วไปที่พอโดนน้ำแล้วจะเลอะ แม้กระดาษจะขาดวิ่นไปบ้าง แต่ก็ยังพอมองเห็นตัวอักษรบนแผ่นกระดาษได้เลือนรางว่า:
“วิถีฟ้ากระจ่างชัด กฎสำนักเคร่งครัด สำนักของเราสืบทอดวิถีมานับร้อยปี ยึดถือการถ่ายทอดธรรมแห่งทางธรรม การบำเพ็ญด้วยใจเมตตาเป็นรากฐาน บัดนี้ศิษย์สวี่เต้าฉินบำเพ็ญจิตใจไม่เที่ยง มัวเมาในความยึดติดจนตกสู่มาร เพื่อทำลายค่ายกลทดสอบ จึงละทิ้งปณิธานแห่งเต๋า นำร่างมนุษย์ที่ยังมีชีวิตมาสังเวยจุดศูนย์กลางค่ายกล... การกระทำเช่นนี้ชั่วร้ายอำมหิตและต่ำช้าอย่างยิ่ง!”