“โฮสต์เตรียมตัวให้พร้อมนะ หลังจากนับถอยหลังจบลง ก็จะได้พบกับชีวิตหลังเกษียณที่แสนสุขสันต์แล้วจ้า～”
เสียงนับถอยหลังของระบบดังก้องอยู่ในหัว ขณะที่เมิ่งจืออี้เต็มไปด้วยความคาดหวัง พร้อมรับการเกษียณ
ทันใดนั้น เสียงทึบดังข้างหู ตามมาด้วยความเจ็บแปลบจู่โจมเข้ามา
หลังจากหัวหมุนไปชั่วขณะ เมิ่งจืออี้ยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็รู้สึกว่ามีคนตบหน้าตัวเองสองสามที
หัวอื้อไปหมด
“วันนี้แค่ตักเตือนเล็ก ๆ น้อย ๆ นะ จำไว้ คราวหลังห้ามไปตอแยเสิ่นเชวี่ยอีก เขาเป็นของซ่งเวย”
เสียงผู้หญิงยโสดังขึ้นข้างหู เมิ่งจืออี้ค่อย ๆ ได้สติ
เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ ก็เห็นหญิงสาวตรงหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยันมองเธอ แล้วพูดอะไรอีกอย่างที่เธอฟังไม่ชัด จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปอย่างหยิ่งผยอง
เมิ่งจืออี้มึนงงเล็กน้อย เธอไม่ใช่เพิ่งทำภารกิจครบ 99 ครั้งและเตรียมเกษียณแล้วหรอกรึ? ทำไมลืมตาขึ้นมาถึงมาอยู่ในฉากที่คุ้นเคยแบบนี้อีก
เธอมองฉากคุ้นตาตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก เสียงเย็นชามาก “เสี่ยวปา นายควรให้คำอธิบายฉันอย่างสมเหตุสมผล”
วินาทีต่อมา ในหัวก็มีเสียงเขินอายดังขึ้น [โฮสต์ เกิดบั๊กนิดหน่อย ตอนนี้คุณอยู่ในโลกย่อยอีกแห่งแล้ว]
สีหน้าของเมิ่งจืออี้ยิ่งเย็นชาขึ้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ฮ่า บั๊กงั้นรึ?”
ระบบตรวจจับค่าความโกรธของเธอที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ตกใจจนรีบส่งเสียง [โฮสต์ ภารกิจถูกผูกไว้แล้ว แต่! หลังจากทำภารกิจสำเร็จสามารถรับรางวัลสามเท่า!]
เมื่อได้ยินรางวัลสามเท่า ดวงตาเมิ่งจืออี้หรี่ลงเล็กน้อย ใบหน้าไร้ความรู้สึกในตอนแรกพลันเผยรอยยิ้มเจิดจ้า น้ำเสียงเย็นชาก็เพิ่มความร่าเริงขึ้นหลายส่วน “พูดอีกอย่างก็คือ ทำงานนี้ให้จบ รางวัลหนึ่งแสนล้านของฉันจะกลายเป็นสามแสนล้านใช่ไหม?”
[ใช่! ไม่ผิด! สามแสนล้าน!]
ระบบรู้ว่าเมิ่งจืออี้เป็นคนบ้าทรัพย์ เกรงว่าเธอจะไม่เชื่อ เลยพูดต่อ [โฮสต์ มาแล้วก็มาเลยนะ ถ้าไม่... จริง ๆ นะ ถ้าไม่เชื่อก็ลองตรวจสอบรางวัลภารกิจดูได้]
เมิ่งจืออี้เปิดดูจริง ๆ เห็นในช่องรางวัลภารกิจเขียนรางวัลสามเท่าไว้อย่างชัดเจน
ใบหน้าสวยงามของเมิ่งจืออี้เผยความพอใจออกมาเล็กน้อย
ดีมาก ดีมาก
สามแสนล้าน
ตอนเกษียณก็หาเงินก้อนโตอีกสักที!
ระบบแอบถอนหายใจ เผยอาการโล่งอกเยี่ยงมนุษย์ทั้งที่ไม่มีเหงื่อ โชคดี... โชคดี...
จากนั้น เมิ่งจืออี้ก็ชำนาญราวกับเป็นเรื่องปกติ รีบจัดระเบียบสภาพปัจจุบันของตัวเอง
โลกย่อยครั้งนี้ของเธอคือหนังสือเล่มหนึ่ง
หนังสือเล่มนี้ชื่อ “เส้นทางตามจีบภรรยาของประธานใหญ่คลั่งรัก” ตอนนี้เธอเป็นนางร้ายชื่อเดียวกันในหนังสือ นั่นคือธิดาตัวจริงที่ตระกูลเมิ่งตามหาหายไปสิบห้าปี เมิ่งจืออี้
ในหนังสือ หลังจากเมิ่งจืออี้กลับมาที่ตระกูลเมิ่ง ในวันบรรลุนิติภาวะอายุ 18 ปี ท่านย่าของตระกูลเสิ่น ตระกูลมหาเศรษฐีระดับท็อปของวงสังคมปักกิ่ง ได้กำหนดให้เธอเป็นบุตรสะใภ้ของตระกูลเสิ่น และหมั้นหมายกับเสิ่นเชวี่ย คุณชายเล็กแห่งตระกูลเสิ่น
ร่างเดิมอยากได้รับความสนใจจากพ่อแม่และพี่น้องชาย เลยก่อเรื่องเหลวไหลไว้มากมาย ผลคือยิ่งทำยิ่งเละ ทำให้พ่อแม่และพี่น้องชายชิงชังนางอย่างมาก
แต่ทว่าเมิ่งจืออี้เป็นพวกชอบรังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่ง ลับหลังก็อ่อนแอขี้ขลาด ต่อหน้าคนจำนวนมากเท่านั้นถึงจะอาศัยอำนาจตระกูลเมิ่งโอ้อวดข่มเหง
เมิ่งจืออี้จัดระเบียบเรื่องเหลวไหลที่ร่างเดิมก่อไว้ในความทรงจำ แค่นหัวเราะว่านี่มันนางร้ายอะไรกัน ชัด ๆ ก็พวกตัวประกอบกระจอก ต้องเป็นเธอผู้เชี่ยวชาญมืออาชีพนางร้ายตลอดกาลคนนี้สิ ถึงจะบอกว่าอะไรคือท่าทีที่แท้จริงของนางร้าย!
และเมื่อกี้ ติงเยวี่ย เพื่อนสนิทของนางเอกในเรื่อง ฉุดเธอไว้ในทางเดินเพื่อสั่งสอน เพราะร่างเดิมชอบเสิ่นเชวี่ย พระเอกในหนังสือที่มีพันธะหมั้นหมายกับร่างเดิม
หลังจากเมิ่งจืออี้จัดระเบียบข้อมูลเสร็จ ก็ดูภารกิจที่ผูกไว้ในครั้งนี้อีกครั้ง กฎมีสองทาง หนึ่ง สะสมค่าความชิงชังของตัวละครที่เกี่ยวข้องกับร่างเดิมให้เต็ม สอง สะสมค่าความชื่นชอบของตัวละครที่เกี่ยวข้องกับร่างเดิมให้เต็ม
ค่าความชื่นชอบน่ะช่างเถอะ เธอเป็นแต่คนร้ายมาตลอด
หวนนึกถึงเมื่อครู่ ในดวงตาของเมิ่งจืออี้พลันเย็นเยียบขึ้นมา ความเจ็บแปลบบนมือซ้ายเตือนเธอว่า เมื่อกี้ติงเยวี่ยจับมือข้างที่ใส่เฝือกของเธอฟาดเข้ากับกำแพง
“นางร้ายสินะ งานนี้ฉันถนัด” เมิ่งจืออี้ยักยิ้มมุมปาก พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
เมิ่งจืออี้มองไปทางที่ติงเยวี่ยเดินไปเมื่อครู่ แววตาเปล่งประกายตื่นเต้นแปลก ๆ
ในเมื่อเป็นนางร้าย แล้วจะให้เสียเปรียบฟรี ๆ ได้อย่างไร?
เธอก้าวเท้าอย่างสบายอารมณ์ ฮัมเพลงอยู่ในใจ
สามแสนล้าน! มาแล้วจ้า!
งานเลี้ยงจัดขึ้นในสวนของโรงแรม แขกชนแก้วเปลี่ยนจอก หัวเราะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
วันนี้เป็นงานเลี้ยงที่มหาเศรษฐีคนหนึ่งจัดขึ้น ผู้ที่มาร่วมงานล้วนเป็นผู้มีหน้ามีตาในแวดวง
เมิ่งจืออี้รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ต้องมีเสิ่นเชวี่ย ก็เลยงอแงอาละวาดยืนกรานจะตามมา สุดท้ายนางก็ตามมาแบบลับ ๆ
ผลคือ ร่างเดิมยังไม่ทันได้เห็นเสิ่นเชวี่ย ก็ถูกลากไปยังที่เปลี่ยวเพื่อถูกสั่งสอนก่อน
ยังจะเป็นนางร้ายได้อีก น่าอายนัก!
เวลานี้ ติงเยวี่ยหลังจากสั่งสอนเมิ่งจืออี้เสร็จ กำลังยืนอยู่ข้างสระว่ายน้ำคุยโทรศัพท์กับซ่งเวยเพื่อนสนิทของตน อย่างลำพองใจรายงานผลงานเมื่อครู่ของตัวเอง
“เวยเวย เธอสบายใจได้นะ เมื่อกี้ฉันสั่งสอนเมิ่งจืออี้ไปแล้ว ตราบใดที่ฉันอยู่ จะไม่ยอมให้นางเข้าใกล้เสิ่นเชวี่ยแน่”
คนทางโทรศัพท์นั่นก็คือนางเอกของเรื่อง ซ่งเวย เมื่อได้ยินที่ติงเยวี่ยพูด นางก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นจึงพูดอย่างอ่อนโยนว่า “เยวี่ยเยวี่ย เธอก็แค่ชอบเสิ่นเชวี่ยมากเกินไป คนไม่เลวหรอก อย่าไปรังแกนางมากนักเลย”
“เธอนี่ใจดีเกินไปแล้ว นางเกือบจะเหยียบหัวเธอแล้วนะ! ทั้งที่เธอกับเสิ่นเชวี่ยอยู่ในความสัมพันธ์แบบเพื่อนสนิทรู้ใจกันมาตั้งแต่เด็ก แต่นางโผล่มา ก็แย่งตำแหน่งคู่หมั้นที่เป็นของเธอไป!”
ติงเยวี่ยพูดอย่างขุ่นเคืองต่อไป “ยังไงก็ตามอย่าไปสนใจ ฉันเชียร์แต่เธอกับเสิ่นเชวี่ย จะไม่มีทางยอมให้เมิ่งจืออี้มาแทรกกลางเด็ดขาด!”
สิ้นเสียง ติงเยวี่ยรู้สึกถึงแรงมหาศาลจากทางด้านหลัง
วินาทีต่อมา คนก็ร่วงลงไปในสระว่ายน้ำแล้ว
“อ๊าา!”
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
ติงเยวี่ยตะเกียกตะกายตะโกนอยู่ในสระ สายตามองเมิ่งจืออี้ที่ยืนอยู่ริมสระอย่างหวาดกลัว
รอยยิ้มบนปากของนางยิ่งกว้างใหญ่
เสียงกรีดร้องของนางดึงดูดสายตาผู้คนจำนวนมาก แววตาของเมิ่งจืออี้กระพริบวูบ ใบหน้าสลับเป็นสีหน้าร้อนรนทันที พร้อมตะโกนว่า “ช่วยด้วย! มีคนตกน้ำ! เร็วเข้า! มานี่เร็ว!”
คนรอบข้างรีบเรียกพนักงานมาช่วย
เมื่อติงเยวี่ยถูกช่วยขึ้นมา รอบ ๆ มีผู้คนจำนวนมากมุงดูแล้ว นางทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง หายใจหอบหนัก ตาแดงเรื่อ ไม่รู้ว่าตกใจหรือโกรธกันแน่
ขณะนั้น หญิงสูงศักดิ์ผู้หนึ่งผลักฝูงชนวิ่งเข้ามา สวมกอดติงเยวี่ยแล้วถามอย่างตื่นตระหนกว่า “เยวี่ยเยวี่ย! หนูไม่เป็นไรนะ?”
ติงเยวี่ยทรุดตัวลงในอ้อมกอดของหญิงสูงศักดิ์ทันที น้ำเสียงสะอื้นว่า “แม่ คือเธอ เธอเป็นคนผลักหนูตกไป อึกอึกอึก...”
ดวงตาของหญิงสูงศักดิ์พลันเข้มแข็งขึ้นทันใด ปรายตามองเมิ่งจืออี้อย่างดุดัน “เธอเป็นคนผลักลูกสาวฉันลงสระว่ายน้ำงั้นรึ? เยวี่ยเยวี่ยของบ้านฉันว่ายน้ำไม่เป็น! นี่เธอจงใจฆ่าคน!”
สีหน้าของเมิ่งจืออี้ดูคับแค้นใจยิ่งกว่านางอีกทันที “ติงเยวี่ย! เธอพูดแบบนั้นได้ยังไง!”
เดิมนางก็เกิดมาสวยงดงามละเอียดอ่อน เมื่อทำท่าคับแค้นใจเช่นนี้ ดวงตารูปเมล็ดซิ่งฉ่ำไปด้วยน้ำตา ดูเพิ่มความไร้เดียงสาน่าสงสารขึ้นอีกหลายส่วน “ก็ฉันเห็นเธอตกน้ำต่างหาก ถึงเรียกคนมาช่วยเธอ! เธอกล่าวหาฉันได้ยังไง!”
“ถ้าเป็นฉันผลักเธอ ฉันยังต้องเสียเวลาเปล่าร้องเรียกคนมาช่วยเธออีกหรือ?”
เมิ่งจืออี้ทำท่าคับแค้นใจมาก ยกมือขึ้นปาดน้ำตา
“ฉันรู้แล้ว พวกเธอคงเห็นว่าฉันไม่ได้รับความใส่ใจในตระกูลเมิ่ง เห็นว่าฉันกลับมาจากชนบท เห็นว่าฉันไม่มีใครปกป้อง เลยคิดว่าฉันรังแกง่าย ก็เลยมารังแกฉันกันหมด! อึกอึกอึก～”
เมิ่งจือโจวเพิ่งเดินเข้ามาใกล้ ก็ได้ยินคำพูดเหล่านี้ คิ้วขมวดทันที กำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงใสกังวานแว่วเข้าหู
[พี่ชายผู้อาภัพอย่างข้าจะยังไม่มาอีกหรือ? ข้าร้องไห้จนน้ำตาแทบแห้งแล้ว]
[เชอะ ถ้าฉันใช้น้ำลายเป็นน้ำตาเนี่ย คงไม่มีใครเห็นสินะ?]
เมิ่งจือโจว: “?”