“ได้” ลู่เอ้อพยักหน้า ตั้งใจว่าจะไปคุยกับยายลู่หลังกินมื้อเที่ยง
เมื่อคืนสองสามีภรรยาคุยกันไว้แล้วว่า ถ้าเป็นเรื่องวิธีเคี่ยวน้ำมันหมูและการคุมไฟ ยายลู่ถนัดที่สุด
พวกเขาจึงตั้งใจจะขอให้ยายลู่ช่วยเคี่ยวน้ำมันหมู แล้วมอบเศษหมูกรอบถ้วยเล็ก ๆ ให้เป็นการขอบคุณ เชื่อว่าอีกฝ่ายคงไม่ปฏิเสธ
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือพี่ใหญ่ลู่จะกลับมาสัปดาห์นี้
ถึงตอนนั้นเศษหมูกรอบที่ตั้งใจจะให้ยายลู่ ไม่รู้จะตกไปอยู่ในปากใคร...
ซ่งอวี่เห็นว่าลู่หยานทำการบ้านใกล้เสร็จแล้ว จึงลุกขึ้นบอกลู่เอ้อว่า “เมื่อกี้แม่กับคนอื่น ๆ ทำกับข้าวอยู่ในครัว ฉันเลยไม่ได้เข้าไปช่วย ตั้งใจว่าจะรอคุณกลับมาแล้วค่อยทำด้วยกัน”
“ได้ งั้นเราไปกันตอนนี้เลย”
ลู่เอ้อมองเวลา “สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว พวกเขาน่าจะทำเสร็จใกล้แล้วล่ะ”
ทั้งสองเพิ่งเดินออกมา ก็เห็นตาลู่วิ่งหน้าตาตื่นเต้นเข้ามาร้องบอกว่า “เอ้อ เที่ยงนี้พวกแกไม่ต้องทำกับข้าวแล้วนะ พี่ชายแกกลับมาวันนี้ เอาเนื้อหัวหมูราดเครื่องแกงมาด้วย เที่ยงนี้พวกเราพ่อลูกสามคนจะดื่มกันสักหน่อย”
“หา?”
ลู่เอ้อทำหน้างง มองพ่อตัวเองเดินจากไป ก่อนก้มหน้าถามซ่งอวี่ว่า “เมีย เมื่อเช้าคุณอยู่บ้านตลอด เห็นอะไรผิดปกติบ้างไหม”
“ไม่...”
“เมื่อเช้าฉันอยู่กับเสี้ยวหยานทำการบ้าน แล้วก็จัดแผนการสอนที่จะใช้สัปดาห์หน้า ไม่ได้คุยกับพี่ใหญ่เขาสักกี่คำ”
“งั้นก็แปลกจริง ๆ!”
“ก่อนแบ่งแยกครอบครัว พี่ใหญ่กลับมาทีไรก็เสียดายเงินจนไม่ยอมซื้ออะไร พอแบ่งแยกครอบครัวแล้ว เงินใครเงินมัน เขากลับยอมซื้อเนื้อหัวหมูราดเครื่องแกงได้ยังไง?”
พูดจบ เขาก็ถามซ่งอวี่ด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “เมีย งั้นมื้อนี้...เราไปกินไหม?”