แต่ครั้งนี้พอกลับบ้าน ลู่เอ้อได้รับการต้อนรับดีกว่าเดิมมาก อย่างน้อยคนบ้านซ่งก็ยิ้มให้เขา
แค่คิดถึงสองครั้งก่อนที่กลับบ้านซ่ง เขาก็รู้สึกขนลุกแล้ว
หลังอาหารเย็น ลู่เอ้อขยันขันแข็งเก็บชามตะเกียบ ยกไปล้างในครัว จั่วหลิงคิดจะเข้าไปช่วย แต่ถูกซ่งอวี่ขวางไว้
“พี่สะใภ้ใหญ่คะ เจี้ยนหัวกลับบ้านทั้งทีไม่ใช่เรื่องง่าย ให้เขาจัดการครัวเถอะค่ะ พี่พักผ่อนให้สบายเถอะ”
“นี่...”
จั่วหลิงรับเงินค่าขยันทุกเดือน จึงคิดว่างานครัวเป็นหน้าที่ของเธอ
พอมีคนมาแย่งงานไป เธอก็รู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง...
“สะใภ้คนโต ฟังอวี่นะ ให้เจี้ยนหัวล้างชามเถอะ”
“ถ้าอย่างนั้น...ก็ได้ค่ะ”
จั่วหลิงยกชามกับตะเกียบเข้าไปในครัว รู้สึกกระอักกระอ่วนและไม่คุ้นชิน
ปกติชามกับตะเกียบที่บ้านเป็นหน้าที่ของเธอ ทันใดนั้นมีคนมารับช่วงงานไป จึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอู้งาน
“เอ่อ เจี้ยนหัว งานกองโตในครัวนี่คงต้องรบกวนแกแล้ว”
“ไม่ลำบากหรอกครับ พี่สะใภ้ต่างหากที่เหน็ดเหนื่อยดูแลบ้านนี้อยู่ทุกวัน”
ลู่เอ้อมองหม้อชามกะละมังที่วางกองเต็มเตา สีหน้าไม่แสดงความรำคาญแม้แต่น้อย
เขาพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มล้างชาม
คืนนี้มีอาหารเนื้อหลายอย่าง คราบมันบนชามจึงมีไม่น้อย
ซ่งฟู่เดินไปตักน้ำจากระเบียงมาสองถัง แล้วต้มน้ำร้อนครึ่งถังให้ลู่เอ้อผสมกับน้ำเย็นล้างชาม จะได้ขจัดคราบมันได้ง่ายขึ้น
ระหว่างที่ลู่เอ้อล้างชามในครัว จูจิ้งเหมย์ก็หยิบจานผลไม้มาสองใบ ใส่เมล็ดแตงโม ถั่วลิสง และผลไม้แห้งลงไปจนเต็ม แล้วยกไปวางบนโต๊ะน้ำชา
จากนั้นก็ชงชาร้อนกาใหญ่ไว้ช่วยแก้เลี่ยน ใครอยากดื่มก็รินเองได้เลย