ใครจะคิดว่าเมื่อเลขาพรรคหมู่บ้านได้ยินว่าลูกชายคนเล็กจะส่งเงินเพิ่มให้อีกเดือนละห้าหยวน ใบหน้าของเขากลับไม่มีแววดีใจหรือตื่นเต้นเลย
เขาขมวดคิ้ว ก่อนฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดัง “เหลวไหล! อายุปูนนี้แล้วยังไม่มีแม้แต่เมีย จะให้เงินฉันตั้งมากมายไปทำไม!”
“เก็บเงินไว้กับตัวเองให้มากหน่อย ต่อไปจะได้มีสินสอดไปสู่ขอเมีย”
พูดจบเขาก็เสริมว่า “เงินที่แกให้ฉันเดือนละสิบห้าหยวนน่ะ ฉันกับแม่แกใช้ไม่หมดหรอก ทุกเดือนยังเหลืออีกสิบกว่าหยวน”
เมื่อเห็นว่าพ่อคำนึงถึงตนทุกเรื่อง เย่ลี่เฉิงก็มีความสุขมาก แต่เขายังคงยืนกรานว่าจะให้เงินเพิ่มอีกเดือนละห้าหยวน
เมื่อเห็นว่ากล่อมลูกชายไม่สำเร็จ เลขาพรรคหมู่บ้านก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจมานานต่อหน้าลูกชายทั้งสี่คน
เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บเรื่องเหล่านี้ไว้พูดหลังจากเย่เหล่าซื่อสร้างครอบครัวแล้ว
แต่สิ่งที่ลูกสะใภ้คนโตทำในวันนี้ทำให้เขาโกรธและผิดหวัง เขาไม่เชื่อว่าลูกชายคนโตจะไม่รู้เรื่องที่หม่าไป๋หยุนแอบทำแน่!
เขาทนเห็นพี่น้องทะเลาะกันเพราะผลประโยชน์ได้ แต่ทนมองลูกชายคนโตวางแผนเรื่องคู่ครองตลอดชีวิตของเย่เหล่าซื่อไม่ได้
อนาคตของตระกูลเย่ฝากไว้กับเย่เหล่าซื่อทั้งหมด!
การแนะนำครอบครัวแบบนั้นให้เย่เหล่าซื่อ ก็เท่ากับต้องการทำลายอนาคตของเขา
“แค่ก ๆ”
เลขาพรรคหมู่บ้านกระแอมสองครั้ง เรียกสายตาของลูกชายทั้งสี่ให้หันมามอง
เขายกกระบอกน้ำชาขึ้นจิบสองอึก แล้วค่อย ๆ พูดว่า “พรุ่งนี้เย่เหล่าซื่อจะกลับไปที่กองทัพแล้ว พอเขากลับไปคราวนี้ เราอาจต้องรออีกสองสามปีกว่าจะได้เจอกัน”
“ถึงตอนนั้นเขาอาจแต่งงานแล้ว หรือไม่ก็มีลูกแล้ว”