ลู่เจี้ยนหงตัวแข็งทื่อ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองต้องเจอตอนไปบ้านพี่ใหญ่ลู่ ก็ไม่คิดจะรักษาหน้าให้อีกฝ่ายอีกต่อไป
เธอชี้ไปยังกาน้ำร้อนเก่าๆ ที่พังอยู่ข้างเตียงคนไข้ และแก้วเคลือบบนตู้พลางพูดว่า “นอกจากกาน้ำร้อนแล้ว แก้วใบนี้พี่ใหญ่ก็ยืมไปเหมือนกัน แต่เขาบอกแล้วว่าทั้งกาน้ำร้อนกับแก้วเคลือบไม่ต้องเอามาคืน”
ยายลู่: ……
……
ตาลู่กวาดตามองของสองอย่างนั้นไปมา ก่อนจะตบมือลงบนตู้ด้วยความโมโห
“ของพวกนี้รวมกันมีค่าถึงสองเหมาหรือเปล่า? ยังกล้ายืม แล้วยังทำเป็นใจกว้างบอกว่าไม่ต้องคืนอีก!”
“เอาไปขายร้านรับซื้อของเก่า คนเขายังไม่อยากรับเลย”
พูดจบก็มองยายลู่ “ฉันว่าไม่ต้องให้หมั่นโถวพวกนี้กับพี่ใหญ่แล้ว เอาออกมาอีกสองลูกให้เจี้ยนหง ที่เหลือเอาไปส่งที่โรงเรียน ให้ลูกสามกับเจี้ยนลี่กิน เผื่อกินแล้วจะสอบได้คะแนนเพิ่มอีกสักสองสามคะแนน”
เขาไม่สนว่ายายลู่จะเห็นด้วยหรือไม่ ย่อตัวลงแล้วหยิบหมั่นโถวออกจากตะกร้าสะพายหลังอีกสองลูก
“เจี้ยนหง เอาหมั่นโถวไป ส่วนที่เหลือพ่อจะเอาไปส่งที่โรงเรียนเดี๋ยวนี้”
เมื่อได้หมั่นโถวเพิ่มมาอีกสองลูก ลู่เจี้ยนหงก็แปลกใจเล็กน้อย “พ่อ พ่อจะไม่เหลือหมั่นโถวให้พี่ใหญ่สักลูกจริงๆ เหรอ? ไม่กลัวพวกเขารู้แล้วมาโวยวายใส่พ่อหรือคะ?”
“โวยวาย?”
ตาลู่เบ้ปากอย่างดูแคลน “ตอนนี้เขากลับมาบ้านเดือนละครั้ง นอกจากไม่เคยเอาของอะไรมาให้พวกเราแล้ว ยังเอาแต่คิดจะกินของเรา ดื่มของเราทั้งวัน”
เขากำลังจะเดินออกไป แต่ถูกยายลู่ดึงชายเสื้อไว้
“ตาแก่ ไม่เอาหมั่นโถวไปให้ตุนตุนกับจ้วงจ้วงสักสองลูกหรือ? เด็กสองคนกำลังโต กินหมั่นโถวเยอะหน่อยจะได้สูงๆ”