เรื่องที่หลิวเอ้อร์ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจพาตัวไปจากสำนักงานหมู่แพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่ในพริบตา
ฟงกุ้ยเซียงกำลังให้อาหารปลาอยู่ริมบ่อน้ำ พอลูกชายถูกเรียกตัวไปก็พลอยกระวนกระวายใจไม่เป็นสุข
จนกระทั่งยายหลอเดินเข้ามาด้วยสีหน้าสะใจ บอกว่าลูกชายของนางก่อเรื่อง ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับตัวไปแล้ว...
พอได้ยินข่าวนี้ ฟงกุ้ยเซียงก็วิ่งเข้าไปหมายจะทุบตียายหลอราวกับคนบ้า
“นังแก่ปากเสีย พูดแต่เรื่องไม่เป็นมงคล ยังกล้ากุเรื่องใส่ร้ายลูกชายฉันอีก ดูสิว่าฉันจะฉีกปากแกให้เละหรือเปล่า!”
“ถุย! ลูกชายแกเตร็ดเตร่อยู่นอกบ้านทั้งวัน ใครจะไปรู้ว่ามันไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรไว้!”
“ตำรวจถึงกับมาจับคนที่หมู่แล้ว ตระกูลหลิวของแกกำลังจะมีนักโทษบังคับแรงงานแล้ว ฮ่า ๆ ๆ!”
ยายหลอหัวเราะอย่างได้ใจสุดขีด ฟงกุ้ยเซียงโกรธจนตาแดงก่ำ แทบอยากจะสู้ตายกับนาง
“แม่ พอเถอะ อย่าเพิ่งตีกันเลย เราไปสำนักงานหมู่ก่อน ถามหัวหน้าหมู่ให้รู้เรื่องดีกว่า”
หลี่เสี่ยวหัวเข้าไปห้าม แต่เผลอถูกยายหลอเตะเข้าให้ ทว่านางยังคงจับแขนหญิงชราทั้งสองไว้แน่น พยายามแยกพวกนางออกจากกัน
“ป้าฟง ยายหลอ ถ้ายังตีกันต่อ ระวังหัวหน้าหมู่หักคะแนนแรงงานเอานะ”
ซ่งเอ้อร์แบกจอบเดินผ่านริมบ่อน้ำ พอเห็นหญิงชราสองคนกำลังตะลุมบอนกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เขาก็กลอกตาแล้วเอ่ยประโยคนั้นออกมา
คำว่า ‘หักคะแนนแรงงาน’ ราวกับน้ำเย็นถังหนึ่งที่สาดรดหัวใจยายหลอ...
บ้านพวกนางเพิ่งทะเลาะวิวาทกับบ้านหลี่กุ้ยจนถูกหักคะแนนแรงงานไป 20 คะแนน
ถ้าตีกับฟงกุ้ยเซียงแล้วถูกหักคะแนนแรงงานอีก กลับไปนางอาจโดนตาแก่ที่บ้านซ้อมก็ได้