กลิ่นหอมของปลาตุ๋นซีอิ๊วแดงลอยอบอวลไปทั่วลานบ้าน คนทั้งสี่ที่กำลังกินข้าวอยู่ในห้องโถงใหญ่พากันน้ำลายสอ
“แม่ หนูอยากกินปลาตุ๋นซีอิ๊วแดง”
จ้วงจ้วงตักข้าวกินทีละคำเล็ก ๆ กับข้าวในชามแทบไม่ได้แตะสักนิด
ตุนตุนเองก็อยากกินเหมือนกัน แต่โตแล้ว จึงไม่กล้าพูดออกมา
ลู่ต้าสังเกตเห็นว่าลูกทั้งสองกินข้าวอย่างใจลอย จึงหันไปพูดกับหวังอวี้เฟินว่า “ไม่งั้นคุณไปถามในครัวดูไหม? ขอเนื้อปลาจากบ้านน้องรองมาสักหน่อย หรือจะขอน้ำแกงมาก็ได้”
“ฉันไม่ไป!”
หวังอวี้เฟินไม่แม้แต่จะเงยหน้า “คุณคิดว่าฉันไม่เคยไปขอพวกเขาหรือไง? ขอไปสองสามครั้งแล้ว ยังไม่ไว้หน้ากันสักนิด”
พูดจบก็เหลือบมองลู่ต้าด้วยแววตาเยาะเย้ย “ไม่งั้นพี่ใหญ่ก็ไปทำหน้าให้เขาเห็นหน่อยสิ ดูว่าน้องชายขี้เหนียวของคุณจะยอมแบ่งน้ำแกงให้สักครึ่งชามไหม”
“เอ่อ...”
“ช่างเถอะดีกว่า...”
ลู่ต้าก้มหน้ากินกับข้าวทันที ไม่พูดถึงเรื่องขอปลาอีกเลย
ตอนทำปลาตุ๋นซีอิ๊วแดง ยายลู่เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ตลอด
พอปลาสุกและยกลงจากเตา นางก็รีบพูดขึ้นทันที “ลู่เอ้อ อย่าเพิ่งล้างกระทะนะ เก็บไว้ให้ฉันอุ่นกับข้าวกิน”
พูดจบก็รีบยกกับข้าวที่เหลือจากมื้อกลางวันออกมาจากตู้ นางเทกับข้าวที่เหลือลงกระทะก่อน แล้วอาศัยความร้อนจากเตาที่กำลังมอดอุ่นมัน
พอกับข้าวร้อนแล้วก็ตักใส่ชาม จากนั้นเทข้าวที่เหลืออยู่เล็กน้อยจากมื้อกลางวันลงกระทะอุ่นต่อ
ระหว่างที่ยายลู่อุ่นกับข้าวกับข้าวสวย ซ่งอวี่หยิบชามใบเล็กมาตักเนื้อปลาและกุ้งตัวเล็กใส่ลงไปเล็กน้อย ก่อนจะตักน้ำแกงตามลงไปอีกนิด