หมวดหม่าพยักหน้า “รบกวนคุณช่วยดูเด็กชายคนนี้อีกที รู้จักเขาไหม”
พูดจบก็เรียกน้อยหลิวมา ให้ชายคนนั้นดูเด็กในอ้อมแขน
ชายคนนั้นเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก็รีบตอบอย่างตื่นเต้นว่า “ผมรู้จักเด็กชายคนนี้ด้วย เขาเป็นหลานชายของเพื่อนบ้านผม เด็กสองคนนี้อายุเท่ากัน ตั้งแต่เล็กก็เล่นด้วยกันมาตลอด แม้แต่ไปโรงเรียนก็ไปด้วยกัน”
พ่อค้าคนยังไม่ทันถูกจับเข้าคุก คดีก็คลี่คลายไปแล้วครึ่งหนึ่ง
หมวดหม่าพูดกับชายคนนั้นว่า “สหาย สวัสดีครับ รบกวนคุณกลับไปที่หมู่บ้าน ช่วยไปตามผู้ปกครองของเด็กสองคนนี้มาหน่อยได้ไหม”
“ตอนนี้พวกเขาน่าจะทำงานอยู่ในนา ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกถูกลักพาตัวไป”
“ได้ครับ ได้ครับ ยินดีมากที่ได้ช่วยเจ้าหน้าที่ตำรวจ”
ชายคนนั้นพูดจบก็หันหลังวิ่งออกไปทันที……
พอชายคนนั้นไปแล้ว หมวดหม่าก็หันมาพูดกับลู่เอ้อด้วยสีหน้าขอโทษ “น้องลู่ คุณเป็นคนแจ้งความ ทั้งยังร่วมมือกับพวกเราจับพ่อค้าคนและช่วยเด็กออกมา เพราะอย่างนั้นคงต้องรบกวนคุณไปที่สถานีตำรวจกับผม เพื่อให้ปากคำหน่อย”
“หมวดหม่าเกรงใจไปแล้ว” ลู่เอ้อโบกมือ “การได้ช่วยเจ้าหน้าที่ตำรวจเป็นเกียรติของผม ลู่เจี้ยนหัว”
“ฮ่า ๆ ๆ ไอ้หนุ่ม ไม่ต้องเรียกผมว่าหมวดหม่าหรอก ฟังดูห่างเหินเกินไป ต่อไปเรียกผมว่าพี่หม่าก็พอ”
“ได้ครับพี่หม่า”
ลู่เจี้ยนหัวเปลี่ยนคำเรียกทันที ทำเอาหมวดหม่าฟังแล้วหัวเราะอย่างมีความสุขอีกครั้ง
เขาหันไปมองกลุ่มคนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ “เอาละทุกคน จับพ่อค้าคนได้แล้ว แยกย้ายกันกลับบ้านเถอะ! กลับไปดูแลลูกหลานของตัวเองให้ดี ช่วงนี้พ่อค้าคนกำลังอาละวาด อย่าประมาทเด็ดขาด”