เพิ่งผ่านบ่ายสามมาไม่นาน ซ่งอวี่ก็ลุกจากเตียง ล้างหน้า หวีผม แล้วไปเรียกลู่หยานที่ห้อง
ตอนนั้นลู่หยานกำลังหลับสบาย นอนคว่ำก้นโด่งอยู่กลางเตียง ในอ้อมแขนยังกอดตุ๊กตาผ้าไว้ตัวหนึ่ง
ตุ๊กตาตัวนี้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีก่อน ยายส่งมาจากเมืองหลวงประจำมณฑล
รูปร่างของตุ๊กตาคล้ายแพนด้า เย็บต่อขึ้นจากเศษผ้าหลายชิ้น
ส่วนไส้ข้างในเป็นปุยนุ่นที่คัดออกมาจากผ้าห่มเก่า
ตอนซ่งอวี่ได้รับตุ๊กตา นอกจากซาบซึ้งใจแล้ว ในใจก็ยังมีความกังวลอยู่เล็กน้อย
ปุยนุ่นหายาก แม้จะเป็นของที่คัดออกมาจากผ้าห่มเก่า ก็ยังเป็นที่ต้องการมาก
แต่แม่ของเธอกลับเอามาทำเป็นตุ๊กตา แล้วยังส่งจากเมืองหลวงประจำมณฑลมาถึงชนบท พี่สะใภ้รู้เข้าคงไม่พอใจแน่
เมื่อคิดว่าแม่กับพี่สะใภ้อาจผิดใจกันเพราะตุ๊กตาตัวเดียว ซ่งอวี่ก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา
เพราะอย่างนั้น หลังได้รับจดหมายจากกองบรรณาธิการ เธอจึงคิดเป็นอย่างแรกว่าจะส่งปากกาหมึกซึมกลับไป
จากนั้นก็รวบรวมของป่ากับเนื้อรมควัน หวังว่าพี่สะใภ้จะรู้สึกดีขึ้นเมื่อเห็นของพวกนี้…
ซ่งอวี่ไม่สนใจว่าพี่สะใภ้จะคิดอย่างไร แต่บ้านตระกูลซ่งยังไม่ได้แบ่งแยกครอบครัว พ่อแม่กับพี่สะใภ้อยู่ด้วยกัน
ถ้าอีกฝ่ายไม่พอใจ ก็คงแสดงออกมาในชีวิตประจำวัน ถึงตอนนั้นคนที่ลำบากใจก็ยังเป็นพ่อแม่…
——
“เสี้ยวหยานเจ้าหมูน้อย ตื่นได้แล้ว”
“แม่คะ หนูขอนอนต่ออีก 10 นาทีนะ”
ลู่หยานขยับก้นนิดหนึ่ง แล้วเขยิบเข้าไปด้านในเตียง
ซ่งอวี่โน้มตัวเข้าไป อุ้มลู่หยานแล้วดึงออกมา “ไม่ไปวางไซดักปลาที่ลำธารแล้วเหรอ? พ่อกำลังเก็บอุปกรณ์จับปลาอยู่เลยนะ”