สีหน้าของจูจิ้งเหมย์พลันหม่นลงทันที
แม้พ่อแม่ตระกูลซ่งจะไม่ลำเอียงเข้าข้างลูกชายคนโตสารพัดเหมือนยายลู่
แต่ตอนที่จูจิ้งเหมย์ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขามากที่สุด อีกฝ่ายกลับเลือกครอบครัวลูกชายคนโตอย่างไม่ลังเล
ดังนั้นนอกจากวันขึ้นปีใหม่ที่ต้องตามซ่งฟู่กลับบ้านเกิดไปไหว้สุสานแล้ว จูจิ้งเหมย์แทบไม่กลับบ้านเกิดเลย
ส่วนพ่อแม่ตระกูลซ่งก็รู้ว่าลูกสะใภ้คนรองไม่ชอบหน้าตน จึงไม่ขึ้นเมืองมาทำให้เธอรำคาญ
ทั้งสองฝ่ายจึงเย็นชาต่อกันเช่นนี้ ราวกับอีกฝ่ายไม่มีตัวตน
แต่ซ่งฟู่ไม่เหมือนจูจิ้งเหมย์ แม้หลังแต่งงานพ่อแม่จะเลือกเข้าข้างพี่ชายใหญ่ แต่ก่อนแต่งงานพวกท่านก็ปฏิบัติต่อลูกทุกคนอย่างเท่าเทียม
ไม่อย่างนั้นคนที่ได้เป็นคนงานในโรงงานก็คงเป็นพี่ชายใหญ่ ไม่ใช่เขา!
แม้หลังแต่งงานจะเหน็ดเหนื่อยเพราะไม่มีคนช่วยเลี้ยงลูก แต่ซ่งฟู่ก็ยังมีความผูกพันกับพ่อแม่ เพียงแต่ความรู้สึกนั้นซับซ้อนอยู่บ้าง...
มีความขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่าคือความสงสารพ่อแม่ที่อายุมากแล้ว ยังต้องอยู่ชนบทช่วยเหลือครอบครัวพี่ชายใหญ่
เงินเดือนเดือนละหกสิบแปดหยวน เขาจะให้พ่อแม่สิบหยวนไว้ใช้ยามแก่
สิบหยวนสำหรับครอบครัวพวกเขาไม่ใช่เงินก้อนใหญ่ จูจิ้งเหมย์จึงไม่ได้ขัดขวาง
ซ่งฟู่เพียงหวังว่าครอบครัวพี่ชายใหญ่จะเห็นแก่เงินสิบหยวนนี้ แล้วปฏิบัติต่อพ่อแม่ให้ดีขึ้นหน่อย
มีเพียงพ่อแม่สุขภาพแข็งแรง อายุยืนถึงร้อยปี พวกเขาถึงจะมีเงินสิบหยวนเข้ากระเป๋าทุกเดือน
ซ่งอวี่มีความทรงจำเกี่ยวกับปู่ย่าไม่มากนัก ตอนเด็กพ่อแม่เป็นคนเลี้ยงดู ก่อนเข้าโรงเรียนประถม เธออยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กทั้งวัน แล้วพ่อแม่ค่อยมารับตอนเย็น