จั่วหลิงไม่รู้สึกด้อยค่าและอ่อนไหวง่ายอีกต่อไป มุมมองที่มีต่อเรื่องต่าง ๆ จึงเปลี่ยนไปด้วย
อย่างเช่นคราวนี้ที่ซ่งอวี่กลับมาเยี่ยมบ้าน สองสามีภรรยาสูงวัยก็เอ็นดูเธอมากเหลือเกิน ทั้งของกินของใช้ก็จัดให้ดีที่สุด
ถ้าเป็นเมื่อก่อน คำพูดกระแนะกระแหนของจั่วหลิงคงหลุดออกมาแล้ว ไม่แน่ว่าอาจถึงขั้นเกิดเรื่องขัดแย้งกัน
เพราะจั่วหลิงมีท่าทีดีต่อซ่งอวี่ จูจิ้งเหมย์จึงเตรียมของฝากปีใหม่เหล่านี้ให้เธอนำกลับไปบ้านเดิม
ไม่ได้หวังของตอบแทนจากบ้านจั่ว แค่อยากให้พวกเขารู้ว่าจั่วหลิงได้รับความเอาใจใส่จากบ้านสามี
พี่ชายซ่งพาภรรยากับลูกสองคนไปบ้านจั่ว ภายในบ้านจึงเงียบลงทันที
ซ่งอวี่เห็นลู่หยานนั่งเบื่อ จึงถามว่ามีอะไรอยากเล่นไหม
ลู่หยานอยากไปบ้านคุณยายหวังเพื่อหาเพื่อนพี่ชายพี่สาวเล่น แต่ถูกจูจิ้งเหมย์ห้ามไว้
“เสี้ยวหยาน วันนี้คุณยายหวังกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมญาติ บ้านสกุลซวนไม่มีใครอยู่เลย”
“โอ้… ถ้าอย่างนั้นก็น่าเบื่อจัง!”
ลู่หยานนอนฟุบอย่างห่อเหี่ยวอยู่บนเก้าอี้ ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี!
ถ้าอยู่ชนบท เธอคงขึ้นเขาลงห้วย วิ่งเล่นไปทั่วทั้งภูเขา
แต่ในหมู่บ้านพักพนักงานแห่งนี้ แค่ออกไปข้างนอกจะทำอะไรก็ต้องใช้ทั้งคูปองและเงิน!
ซ่งอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามเธอว่า “เสี้ยวหยาน ให้แม่พาออกไปเดินเล่นไหม?”
“ไม่เอา!”
ตอนจูจิ้งเหมย์ออกไปซื้อกับข้าวก็พาลู่หยานออกไปด้วยหลายครั้งแล้ว แถวนี้ไม่มีอะไรสนุกเลย
ลู่เอ้อเห็นว่าลูกสาวเบื่อมาก จึงนึกถึงแม่น้ำสายเล็กข้างร้านสหกรณ์ แล้วถามซ่งฟู่ว่า “พ่อ ที่บ้านมีเบ็ดตกปลาไหมครับ?”