“พี่เจ้าของร้าน เบามือหน่อยสิ อย่าทำพังนะ”
“อย่าเรียกแบบนั้น ฉันเป็นมืออาชีพ แล้วอีกอย่าง ของเธอเห็นชัด ๆ ว่าไม่ใช่ของมือหนึ่ง”
เสิ่นล่างก้มลงพินิจดูกระเป๋าแอลวี รุ่นแคเรียออลล์ พีเอ็มในมือ
หนังที่ใช้ทำกระเป๋าหยาบกระด้าง ฝีเข็มก็เบี้ยว สีของอะไหล่โลหะยังไม่ถูกต้องอีกด้วย
โดยเฉพาะป้ายด้านในกับลายปั๊มที่เลียนแบบได้อย่างห่วยแตก อย่าว่าแต่พนักงานหน้าร้านแบรนด์จะตรวจเจอเลย ต่อให้เป็นพนักงานร้านรับซื้อของแบรนด์เนมมือสองทั่วไป ก็มองออกทันทีว่ามีปัญหา
แค่มองไม่กี่ครั้ง เสิ่นล่างก็ได้คำตอบในใจแล้ว
ของปลอม
เขาวางกระเป๋ากลับลงบนโต๊ะ ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ กำลังจะเอ่ยปากอย่างไม่รีบร้อน จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังทำธุรกรรมรับซื้อ ระบบซื้อขายทวีรางวัลตื่นขึ้นแล้ว!】
【มอบชุดของขวัญสำหรับมือใหม่แล้ว!】
【รางวัลที่หนึ่ง: มอบร่างกายที่ไร้พิษทั้งปวงแล้ว เป็นการไร้พิษในความหมายเชิงแนวคิด】
【รางวัลที่สอง: มอบเนตรหยั่งรู้แล้ว สามารถอัปเกรดได้ โฮสต์สามารถตรวจดูข้อมูลเป้าหมายได้ทุกเมื่อ】
【ฟังก์ชันระบบที่หนึ่ง: ทุกครั้งที่โฮสต์ทำธุรกรรมสำเร็จ จะได้รับเงินรางวัลเป็นจำนวน 1-100 เท่าของส่วนต่างระหว่างราคาซื้อขายจริง เมื่อทำธุรกรรมสะสมครบตามจำนวนที่กำหนด จะได้รับโอกาสสุ่มรางวัล จำนวนครั้งที่สุ่มได้ในปัจจุบัน: 0】
【ฟังก์ชันระบบที่สอง: ทวีรางวัลการซื้อขาย หลังทำธุรกรรมสำเร็จแต่ละครั้ง มีโอกาสได้รับรางวัลทวีคูณ เนื้อหารางวัลไม่มีข้อจำกัด】
เสิ่นล่างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว
ไม่คิดเลยว่าระบบอะไรแบบนี้จะมีอยู่จริง ดูท่านิยายก็ไม่ได้แต่งขึ้นมามั่ว ๆ เสียหมด
หลังทำความคุ้นเคยกับฟังก์ชันของระบบคร่าว ๆ แล้ว เขาก็เงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“ให้ได้มากสุดสามร้อย”
พูดจบ เสิ่นล่างถึงได้พิจารณาหญิงสาวตรงหน้าอย่างละเอียด
เธอสวมเดรสรัดรูปกระโปรงทรงสอบ เน้นให้เห็นเอวบางและส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มอย่างเด่นชัด
ใบหน้าสะสวย แต่งหน้าอย่างตั้งใจ หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ให้ความรู้สึกยั่วยวนที่จงใจปรุงแต่งขึ้นมา
รูปร่างถือว่าดีมาก อกเป็นอก เอวเป็นเอว สะโพกผาย ท่าทางมีออร่าราวกับพี่สาวใหญ่ผู้ยิ่งใหญ่
เธอสวมถุงน่องสีดำที่มีตัวอักษรพิมพ์อยู่ เป็นของแบรนด์บาเลนเซียกาจริง ขาเรียวยาวตรง น่องเล็ก ไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย
รองเท้าส้นสูงวาเลนติโนที่เท้าก็ดูท่าจะเป็นของจริงเช่นกัน
ส่วนกำไลคาร์เทียร์ที่ข้อมือ ปลอมจนมองปราดเดียวก็รู้ แหวนบนนิ้วมือยิ่งไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยก็เป็นของเลียนแบบเกรดสูงถึงเก้าส่วนในสิบ
เอาละ ไขคดีได้แล้ว
นี่แหละสาวไฮโซกำมะลอในตำนาน
พอได้ยินราคาที่เสิ่นล่างเสนอ รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวก็แข็งค้างทันที
“เท่าไหร่นะ?”
น้ำเสียงของเธอไม่ได้ออดอ้อนเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป ระดับเสียงยังสูงขึ้นเล็กน้อยด้วย
“โธ่ พี่เจ้าของร้าน กระเป๋าใบนี้ฉันซื้อจากร้านแบรนด์โดยตรงนะ จ่ายไปตั้งสองหมื่นกว่า พี่รู้จริงหรือเปล่าเนี่ย?”
เสิ่นล่างไม่ตอบ เพียงมองเธอเงียบ ๆ แล้วแค่นหัวเราะเบา ๆ
“หืม? สองหมื่นกว่าเหรอ?”
เขายกแก้วน้ำขึ้น น้ำเสียงยังคงไม่รีบร้อน
“กระเป๋าใบนี้เป็นยังไง เธอน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ ถ้าเอาใบเสร็จกับสลิปมาให้ดูได้ ฉันก็รับซื้อในราคาสองหมื่นกว่าเดี๋ยวนี้เลย สามร้อยนี่เห็นแก่ที่เธอสวยแล้วนะ”
สีหน้าของหญิงสาวพลันหม่นลง
พอเห็นว่าปิดบังไม่มิด น้ำเสียงของเธอก็อ่อนลงอีกครั้ง ก่อนจะพูดอย่างออดอ้อน
“พี่เจ้าของร้านก็ชมแล้วว่าฉันสวย จะเพิ่มให้อีกหน่อยไม่ได้เหรอ?”
เสิ่นล่างไม่สนใจท่าทีออดอ้อนของเธอ เอนตัวพิงเก้าอี้
“เพิ่มไม่ได้ ของแบบนี้จะบอกว่าเป็นของเลียนแบบเกรดสูงยังถือว่าให้เกียรติมันเลย รับกลับมาในราคาสามร้อย สุดท้ายก็คงได้แต่วางฝุ่นจับอยู่ในร้าน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค
“คราวหน้าถ้าจะซื้อของปลอม อย่างน้อยก็เลือกที่เหมือนกว่านี้หน่อย ของเธอนี่ปลอมเกินไปจริง ๆ”
ใบหน้าของหญิงสาวแดงวาบขึ้นมาทันที
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขวาขึ้น เตรียมถอดกำไลคาร์เทียร์จากข้อมือซ้าย
“ถ้าอย่างนั้น... พี่เจ้าของร้านลองดูกำไลนี่อีกชิ้นสิ?”
กำไลยังไม่ทันถอด เสิ่นล่างก็เอ่ยขึ้นก่อน
“ไม่ต้องถอดหรอก ปลอมเหมือนกัน ฉันให้สองร้อย”
มือของหญิงสาวชะงักค้างกลางอากาศ
ของสองชิ้นรวมกันได้แค่ห้าร้อยหยวน
เงินห้าร้อยจะทำอะไรได้?
ตอนนี้เธอกำลังขาดเงินหนึ่งหมื่นหยวน
หญิงสาวยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่หน้าเคาน์เตอร์ นิ้วมือแคะเล็บที่ทำมาอย่างประณีตโดยไม่รู้ตัว ครู่ต่อมาเธอก็เงยหน้าขึ้น มองเสิ่นล่างอย่างน่าสงสาร ดวงตาเริ่มมีน้ำเอ่อคลอ ราวกับอีกเดี๋ยวก็จะร้องไห้ออกมา
“พี่เจ้าของร้าน เพิ่มให้อีกสักหน่อยไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย เริ่มเจือเสียงสะอื้นอย่างเห็นได้ชัด
เสิ่นล่างมองท่าทางของเธอแล้วพอจะเดาได้คร่าว ๆ
ส่วนใหญ่คงเป็นเพราะเงินขาดมือ แถมรอบตัวก็ไม่มีหนุ่มคลั่งรักคนไหนยอมรับช่วงต่อ เลยต้องรีบหาเงินไปจ่ายบัตรเครดิต
“ดูเหมือนเธอจะขาดเงินจริง ๆ สินะ?” เสิ่นล่างถามส่ง ๆ
“อืม...”
หญิงสาวลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ขาดอยู่หนึ่งหมื่นหยวน”
มุมปากของเสิ่นล่างกระตุกเล็กน้อย
เงินห้าร้อยกับหนึ่งหมื่น ต่างกันตั้งยี่สิบเท่า ไม่แปลกที่เธอจะร้อนใจจนแทบร้องไห้
นึกถึงเนตรหยั่งรู้ที่เพิ่งได้รับ เสิ่นล่างก็คิดในใจครั้งหนึ่ง แล้วมองไปยังหญิงสาว
【ชื่อ: เจียงอวี่ซี】
【อายุ: 23 ปี】
【ค่าศักยภาพ: ดีบวก】
【สถานะปัจจุบัน: สาวไฮโซกำมะลอแห่งนครเซี่ยงไฮ้ เงินขาดมือ บัตรเครดิตครบกำหนดชำระวันที่ 20 ของเดือนนี้ มียอดค้างชำระ 11,280 หยวน ต้องการเงินก้อนด่วนเพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า】
【คำประเมิน: สาวไฮโซกำมะลอที่ไม่รู้อะไรเลย ยังไม่พ้นหมู่บ้านเริ่มต้นด้วยซ้ำ】
เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด
เสิ่นล่างเปิดร้านมานานขนาดนี้ เคยเจอคนประเภทเดียวกันมาไม่น้อย
แต่หลังจากอ่านข้อมูลของเจียงอวี่ซีแล้ว เสิ่นล่างก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
เดี๋ยวนะ เธอไม่ใช่สาวไฮโซกำมะลอเหรอ?
แบบนี้ไม่ค่อยตรงกับคาแรกเตอร์เลยนะ?
พอเห็นว่าเสิ่นล่างไม่ยอมพูดสักที เจียงอวี่ซีก็ยิ่งร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด เธอก้มมองปลายเท้าตัวเอง จากนั้นสูดหายใจลึก ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตากลับมาเย้ายวนอีกหน
“พี่เจ้าของร้าน~”
เธอค่อย ๆ โน้มตัวพาดกับเคาน์เตอร์ ส่วนเว้าส่วนโค้งที่เผยให้เห็นรำไรยิ่งเด่นชัดขึ้นตามท่วงท่า กระโปรงทรงสอบแนบสนิทกับร่างกาย ขับเน้นส่วนเอวและสะโพกให้ดูมีส่วนเว้าโค้งเย้ายวน
เรียวขาในถุงน่องสีดำไขว้กันเบา ๆ รองเท้าส้นสูงที่เท้าก็แกว่งไกวตามไปด้วย
เธอยื่นมือออกมา วางลงบนหลังมือของเสิ่นล่างเบา ๆ ปลายนิ้วไล้ผ่านอย่างแผ่วเบา
กลิ่นน้ำหอมอีฟว์แซงต์ โลรองต์ มง ปารีส ลอยมาแตะจมูก
น้ำเสียงของเจียงอวี่ซีออดอ้อนยิ่งกว่าเดิม เย้ายวนเสียจนราวกับจะหยดเป็นน้ำ
“พี่เจ้าของร้านหล่อขนาดนี้ เพิ่มให้อีกหน่อยไม่ได้เหรอ? ฉันขาดเงินจริง ๆ นะ กำลังรีบเอาเงินไปช่วยชีวิตเลย...”
“พอ หยุดเลย”
เสิ่นล่างเหลือบมองภาพตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะดึงมือกลับอย่างสงบนิ่ง
“ฉันเปิดร้านทำธุรกิจ ไม่ได้เปิดมูลนิธิรับบริจาค รับของสองชิ้นนี้ในราคาห้าร้อย ฉันก็ขาดทุนแล้ว เธอคิดว่าฉันเป็นพวกโง่ที่แค่เธอออดอ้อนนิดหน่อยก็หลอกได้หรือไง?”
ท่าทางของเจียงอวี่ซีแข็งค้าง ร่างทั้งร่างห่อเหี่ยวลงเหมือนลูกโป่งที่ลมรั่ว
เธอเบะปาก ใบหน้าเล็กย่นเข้าหากัน
ของที่ดูมีราคาอยู่บนตัวมีแค่สองชิ้นนี้เอง แต่รวมกันแลกได้แค่ห้าร้อยหยวน จะไปพออะไร?
หรือเธอต้องไปหาตาแก่สักคนมาช่วยแก้ปัญหาจริง ๆ?
พอนึกถึงเรื่องนี้ ในใจก็เกิดแรงต่อต้านขึ้นมา
ตอนก้มหน้า ลูกตาของเธอกลอกไปมาเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก
แก้มของเธอแดงระเรื่อ ขาทั้งสองข้างเผลอชิดเข้าหากัน ก่อนจะบิดตัวพูดเสียงเบาว่า
“พี่เจ้าของร้าน... ฉันยังมีของอีกสองชิ้น พี่รับซื้อไหม?”
เสิ่นล่างชะงักไปเล็กน้อย
ยังมีของอีกเหรอ?
แหวนวงนั้นอย่างมากก็มีราคาแค่ห้าสิบหยวน
แต่เขาก็ยังถามว่า “อะไรล่ะ? เอามาให้ฉันดูหน่อย”
ใบหน้าของเจียงอวี่ซีแดงยิ่งกว่าเดิม ต้นขาถูไถกันเบา ๆ น้ำเสียงเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ
“ของสองชิ้นนั้นเป็นของจริงแน่นอน...”
หมายเหตุผู้เขียน:
【อ่านนิยายก็ต้องเอาความสะใจ! ชีวิตจริงก็เหนื่อยพออยู่แล้ว ถ้าอ่านหนังสือแล้วยังไม่สนุก แล้วจะอ่านไปทำไมล่ะ~】
【ขอให้ท่านผู้อ่านทุกท่านสมหวังดังใจ หล่อกว่าหวูเยี่ยนจู่ สวยกว่าหลิวอี้เฟย เงินทองไหลมาเทมา และปลุกระบบของตัวเองได้ในเร็ววัน!】
【ตัวละครหญิงในนิยายเรื่องนี้ถูกวางคาแรกเตอร์ให้ดูสมบูรณ์แบบเกินจริง ใครที่ไม่ชอบแนวนี้โปรดพิจารณาก่อนอ่านนะ~】