หลัวเนี่ยนฟื้นขึ้นมาในสภาพเหลือเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ
ไร้แสง ไร้เสียง กระทั่งคำว่า “ความว่างเปล่า” ก็ยังใช้อธิบายไม่ได้ นางล่องลอยอยู่ในความโกลาหลราวหยดน้ำมัน ไม่อาจสลายไป ไม่อาจจมลง และขอบเขตก็ยังพังทลายลงไม่หยุด
จะทำอย่างไรดี!? หรือฉันจะต้องมาตายอยู่ที่นี่ แต่ฉันไม่ยอม!
นางคือหลัวเนี่ยน หอยเชอรี่ที่บำเพ็ญจนมีปัญญาในนาข้าวทางใต้ จากไข่เพียงฟองเดียว เติบโตขึ้นมาเป็นบรรพชนแห่งเผ่าหอยนับร้อยล้าน
หลังสถาปนาประเทศ ห้ามสัตว์ปีศาจบำเพ็ญจนมีปัญญางั้นหรือ?
วิถีแห่งสวรรค์ตัดเส้นทางบำเพ็ญของปีศาจ แต่นางกลับไม่เชื่อ ยิ่งรวบรวมศรัทธาจากเผ่าพันธุ์ สร้างอาณาจักรเทพขึ้นในจิตวิญญาณอย่างฝืนกำลัง
วันที่อาณาจักรเทพใกล้ก่อร่างสมบูรณ์ อสนีบาตเก้าสายฟาดลงมา นางปกป้องอาณาจักรเทพจนถึงวินาทีสุดท้าย จึงมองออกว่า—
นั่นหาใช่เคราะห์สวรรค์ไม่ แต่เป็นกรรมจากโลกมนุษย์
หอยเชอรี่แพร่พันธุ์จนก่อภัย กัดกินพืชผล ทำลายนาข้าว ชาวบ้านชิงชังมานานปี นางผู้เป็นบรรพชนหอยจึงต้องแบกรับกรรมไว้มากมายเพียงใด
เมื่อสายฟ้าสุดท้ายฟาดลงมา นางไม่ได้หลบ
นางรวบรวมเศษซากอาณาจักรเทพที่แตกสลายเข้าไปในแก่นวิญญาณด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย ก่อนจะถูกฟาดเข้าอย่างจัง
กายเนื้อสลายเป็นเถ้าถ่าน ศรัทธาของผู้ศรัทธานับร้อยล้านมลายสิ้น
หลัวเนี่ยน “ตรวจดูภายใน” วิญญาณของตน
มันขาดวิ่นราวผ้าขี้ริ้วที่ถูกสุนัขกัด ขอบเขตยังคงพังทลาย ทว่าในส่วนลึกของผ้าขี้ริ้วกลับมีเศษเสี้ยวมากมายนับไม่ถ้วนฝังอยู่ ซ้อนทับกันอย่างแนบสนิท เศษเสี้ยวเหล่านั้นแยกออกเป็นกลุ่มแสงขนาดใหญ่เก้ากลุ่มอย่างเลือนราง ในบรรดานั้นมีกลุ่มหนึ่งสว่างที่สุด ราวกับกองไฟที่ใกล้มอดแต่ยังไม่ดับ
“เก้าชิ้น...” นางคำนวณเงียบ ๆ “หนึ่งขั้นต่อหนึ่งชิ้น ซ่อมแซมเสร็จก็กลับไปอยู่ในตำแหน่งกึ่งเทพได้อีกครั้ง”
นี่คือทรัพย์สมบัติทั้งหมดของฉัน ใครก็ห้ามแตะ
ขณะที่นางใกล้สิ้นหวัง เสียงหนึ่งพลันดังขึ้น
“ตรวจพบวิญญาณที่ใกล้สลาย”
หลัวเนี่ยน “หรี่” ตาลงเล็กน้อย นี่เป็นนิสัยเก่าที่ติดมาจากตอนระแวดระวังศัตรูในนาข้าว
“กำลังจับคู่... จับคู่สำเร็จ”
แผงหน้าต่างหนึ่งสว่างขึ้นในความโกลาหล หลัวเนี่ยนกวาดตามอง ก่อนสายตาจะชะงักที่มุมหนึ่ง—ก่อนคำว่า “จับคู่สำเร็จ” จะปรากฏเมื่อครู่ บนแผงหน้าต่างมีอักษรผิดเพี้ยนอยู่ 0.3 วินาที
นางจดจำไว้ แต่ไม่ได้ถาม
“สวัสดีเจ้าภาพ ข้าคือ【ระบบแปรเปลี่ยนความแค้นเป็นบุญกุศล】”
หลัวเนี่ยนจ้องแผงหน้าต่าง
【ระบบแปรเปลี่ยนความแค้นเป็นบุญกุศล】
เจ้าภาพ: หลัวเนี่ยน
ตัวตนต้นกำเนิด: บรรพชนหอยเชอรี่ (การตรวจสอบถูกจำกัด)
สภาพวิญญาณ: อ่อนแอ
▷พรสวรรค์ของเจ้าภาพ:【ยังไม่ถูกบันทึก】 ระบบไม่สามารถสืบค้นต้นกำเนิดได้ ประเมินว่าเป็นพรสวรรค์ติดตัวแต่กำเนิด
แนวโน้มผิดปกติที่ตรวจพบ: ① การสืบพันธุ์: สูงยิ่ง ② ความเข้ากันได้กับพลังด้านลบ: สูงมาก
บุญกุศลปัจจุบัน: 0
โลกที่ทำภารกิจสำเร็จ: 0
“การตรวจสอบถูกจำกัด?” นางถาม
แผงหน้าต่างเงียบไปครึ่งอึดใจ “ต้นกำเนิดของเจ้าภาพเป็นปีศาจจากต่างภพ อยู่นอกขอบเขตข้อมูลทั่วไปของระบบ จึงไม่อาจสืบค้นต้นกำเนิดได้อย่างครบถ้วน”
ตาชั่งในใจหลัวเนี่ยนแกว่งไกวเล็กน้อย ‘โลกปีศาจ’ งั้นเหรอ?
ระบบที่เป็นทางการจะยอมรับอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้เชียวหรือว่า “ตรวจสอบไม่ได้”? หรือมันมีอะไรปกปิดอยู่ ไม่กล้าสืบลึกลงไป?
แต่นางไม่ได้ซักไซ้ให้ลึกซึ้ง นางเองก็มีเรื่องปิดบังอยู่เช่นกัน เศษเสี้ยวเก้ากลุ่มในแก่นวิญญาณ นางไม่อยากให้สิ่งใดเข้าใกล้เด็ดขาด
แกตรวจฉัน ฉันก็ปิดบังแก ใครเปิดปากก่อนคนนั้นแพ้
“ผูกมัด”
“ผูกมัดสำเร็จ ของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้นมอบให้แล้ว โปรดตรวจรับ”
แผงหน้าต่างพลิกเปลี่ยน เผยรายการหนึ่งออกมา
โอสถชำระไขกระดูกชั้นเลิศ × 10 เม็ด
โอสถเพิ่มโอกาสให้กำเนิดบุตร × 10 ขวด
โอสถเพิ่มโอกาสให้กำเนิดบุตรี × 10 ขวด
โอสถแฝดมังกรหงส์ × 5 ขวด
โอสถสงบจิตรวมวิญญาณ × 10 เม็ด
โอสถบำรุงโฉมคงความเยาว์ × 10 เม็ด
ยันต์สัตย์ภักดี × 10 แผ่น
มิติแปลงโอสถ (100 ลูกบาศก์เมตร เวลาไหลเร็วเป็นสองเท่า มีธารน้ำทิพย์ในตัว) × 1
หลัวเนี่ยนยังไม่สนใจโอสถ
นางสังเกตเห็นข้อความบรรทัดหนึ่งเพิ่มขึ้นตรงมุมแผงหน้าต่าง—
สมบัติวิเศษ: เปลือกหอยเชอรี่ (ชำรุด) × 1
เมื่อจิตวิญญาณขยับ เปลือกหอยที่แตกร้าวใบนั้นยังคงอุ่นอยู่ในแก่นวิญญาณจริง ๆ ปากเปลือกแตกไปจนถึงยอด ราวกับรอยแผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ทว่าทันทีที่นางหยั่งจิตเข้าไป ก็สัมผัสได้ถึงจังหวะเต้นที่คุ้นเคยจากภายในเปลือก
มันยังจำฉันได้
ที่วิเศษยิ่งกว่านั้นคือ ภายในเปลือกมีพื้นที่ของตนเอง แม้ไม่กว้างนัก แต่ก็มากพอจะเพาะเลี้ยงชีวิต
หลัวเนี่ยนเข้าใจแล้ว ลูกไม่จำเป็นต้องตั้งครรภ์ในร่างที่เข้าสิง แค่ใส่ไว้ในเปลือกหอยให้ฟูมฟัก ตอนนี้เปลือกยังชำรุด จึงอุ้มท้องได้มากที่สุดครั้งละสามตัว
“ทรัพย์สมบัติของข้ากลับมาแล้ว”
จากนั้นนางจึงหันไปดูโอสันกองนั้น
หลัวเนี่ยนเทโอสันเพิ่มโอกาสให้กำเนิดบุตร บุตรี และโอสันแฝดมังกรหงส์ออกมาทั้งหมด แล้วตรวจทีละเม็ดในจิตวิญญาณ “ให้กำเนิดบุตรี ให้กำเนิดบุตรชาย แฝดมังกรหงส์...”
นางชะงัก
“ระบบ” นางเอ่ยทีละคำ “ข้าเป็นหอย มีสองเพศในตัวเดียว ออกไข่คราวหนึ่งหลายพันฟอง เจ้ามอบโอสันให้กำเนิดบุตรชายบุตรีมาให้ข้า นับถือข้าเกินไปหรือไม่?”
แผงหน้าต่างเงียบไปสองอึดใจ
“...นี่เป็นของขวัญสำหรับผู้ใช้ทั่วไป”
ของขวัญสำหรับผู้ใช้ทั่วไป
หลัวเนี่ยนยิ้ม ระบบที่ “จับคู่สำเร็จ” แต่กลับมอบของขวัญตามแบบสำเร็จรูปอย่างนั้นหรือ? ตกลงมันจับคู่ฉันกับอะไร?
นางไม่ได้ถาม ถามไปก็ไม่ได้คำตอบจริง นางรู้เรื่องนี้ดี
แต่เมื่อนางเหลือบมอง “ยันต์สัตย์ภักดี × 10” แววตาก็เย็นเยียบลง “ข้าเป็นหอย จะเอายันต์สัตย์ภักดีไปทำอะไร? ระบบ เมื่อก่อนเจ้าเคยผูกมัดคนมาไม่น้อยสินะ?”
คราวนี้แผงหน้าต่างนิ่งนานกว่าเดิม ก่อนจะข้ามคำถามนี้ไปโดยตรง
“โปรดตรวจรับมิติแปลงโอสถ”
หลัวเนี่ยนเข้าไปในมิติ
พื้นที่หนึ่งร้อยลูกบาศก์เมตร มีธารน้ำพุอยู่ริมผืนดิน น้ำใสจนมองเห็นก้นธาร นางใช้จิตวิญญาณ “ลิ้ม” น้ำไปหนึ่งอึก อาการที่แทบจะพังทลายก็มั่นคงขึ้นทันทีสามส่วน
“ของดี”
นางกำลังจะดื่มอีกอึก ทว่าลึกเข้าไปในจิตวิญญาณกลับพลันร้อนวูบ
เศษเสี้ยวหนึ่งในเก้ากลุ่มที่สว่างที่สุด เดิมทีไร้ความเคลื่อนไหว ครานี้กลับเหมือนรากไม้ที่ถูกน้ำพุปลุกให้ตื่น ค่อย ๆ ยื่น “หนวด” เส้นหนึ่งออกมา—ไม่ใช่หนวด แต่เป็นพิษ
พิษหอย
หัวใจหลัวเนี่ยนกระตุกแรง
นางกลั้นจิตวิญญาณไว้ แล้วลองส่งเส้นใยพิษเส้นนั้นออกไปนอกกาย กลิ่นอายด้านลบที่เลือนรางในความโกลาหลถูกดึงเข้ามาทันที กลืนกิน ย่อยสลาย และแปรเปลี่ยนเป็นกระแสอุ่นบางเบาจนแทบไม่รู้สึก ไหลรวมเข้าไปในเศษเสี้ยว
เศษเสี้ยวสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ
“...ใช้พิษแปรเปลี่ยนความแค้น?”
นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยินดีอย่างบ้าคลั่ง ไม่คิดเลยว่าคราวเคราะห์กลับกลายเป็นโชค นางปลุกพรสวรรค์ประจำชีวิตให้ตื่นขึ้นมาได้
นางเป็นหอย หอยที่ไม่มีวันอดตาย นาข้าวแห้งก็ขุดลงโคลน หากไม่มีหญ้าน้ำให้กินก็กัดรากข้าว หากไม่มีอะไรให้กินจริง ๆ—ความแค้นนางก็กินได้ หลัวเนี่ยนผู้เป็นฉันมีพรสวรรค์ประจำชีวิต ไม่ใช่ “ให้กำเนิดบุตรีอย่างอ่อนโยน” แต่เป็นการกลืนกิน
ยิ่งความแค้นมีพิษมาก นางก็ยิ่งแข็งแกร่ง ความแค้นที่กลืนกินเข้าไปจะแปรเป็นบุญกุศล หล่อเลี้ยงวิญญาณและพิษหอย
“ชำระล้างความแค้นหรือ?” นางหัวเราะเยาะ “ข้าเป็นหอย มีแต่กิน ไม่มีทางชำระล้างให้ใคร”
นี่ต่างหากคือเส้นทางของนาง
หลัวเนี่ยนออกจากมิติแล้วถามเรื่องสำคัญ “รับภารกิจอย่างไร? คำนวณบุญกุศลอย่างไร?”
แผงหน้าต่างสว่างขึ้น
【กลไกภารกิจ】
เดินทางข้ามโลกภาพยนตร์และละครขนาดเล็กนับหมื่นฟ้า ชำระล้างความแค้นของตัวประกอบ
ระดับความแค้น:
ความแค้นเล็กน้อย: 100–500 บุญกุศล
ความแค้นปานกลาง: 1,000–5,000 บุญกุศล
ความแค้นรุนแรง: 5,000–10,000 บุญกุศล
【กลไกพรสวรรค์ถาวร】
เมื่อทำภารกิจในแต่ละโลกสำเร็จ เจ้าภาพสามารถเลือกทักษะหนึ่งอย่างของร่างเดิมให้คงอยู่ถาวร
หลัวเนี่ยนกวาดตามอง คำนวณในใจ
เหล่าสตรีในเรื่องตำนานเจินหวน—ฮวาเฟยคงต้องนับเป็นความแค้นรุนแรงกระมัง? 5,000 บุญกุศล พอซ่อมเศษเสี้ยวได้เกือบครึ่งชิ้น หากกลืนกินความแค้นท่วมฟ้าได้สักก้อน...
“โลกเป้าหมาย?”
“โลกแรกถูกกำหนดแล้ว: ตำนานเจินหวน”
หลัวเนี่ยนหรี่ตาลงอีกครั้ง
ตำนานเจินหวน
ละครเรื่องนี้ ต่อให้นางหลับตาก็ยังท่องบทได้ จำได้หมดว่าสนมคนใดเสียความโปรดปรานเมื่อใด หมอหลวงคนใดมีสัมพันธ์ลับกับพระสนมองค์ไหน ฮองเฮาทำร้ายผู้คนอย่างไร ฮวาเฟยคลุ้มคลั่งเช่นไร—นางรู้ทั้งหมด
ทั้งตัวละครฉบับเต็ม คำอธิบาย บทวิเคราะห์ตัวละคร และลำดับเวลา นางไม่พลาดสักอย่าง
ข้อสอบเปิดตำรา
“วิญญาณข้ามไปสิงร่างหรือ?” นางยืนยันเป็นครั้งสุดท้าย “หลังเข้าสิงแล้ว ข้ายังเป็นข้าอยู่หรือไม่?”
“คงวิญญาณและพรสวรรค์ของเจ้าภาพไว้”
นางถามตรง ๆ “พรสวรรค์ด้านการสืบพันธุ์ก็ใช้ได้ด้วยหรือ?”
“พรสวรรค์ทางวิญญาณของเจ้าภาพจะส่งผลต่อร่างที่เข้าสิง คาดว่าจะตั้งครรภ์ครั้งละ 3–5 คน เปลือกหอยในปัจจุบันชำรุด จึงรองรับการฟูมฟักแทนได้สูงสุด 3 คน”
หลัวเนี่ยนพอใจแล้ว
เก็บสมองของตัวเองไว้ ใช้ร่างคนอื่นให้กำเนิดลูกเป็นพรวน แถมยังไม่ต้องตั้งท้องเอง
คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม
นางเพิ่งคิดจะถามว่าโลกนี้มีความแค้นใดให้รับภารกิจบ้าง—
แผงหน้าต่างก็พลันกะพริบรัวอย่างรุนแรง
【คำเตือน: พลังงานไม่เพียงพอ】
【ระบบกำลังเข้าสู่ภาวะพักการทำงาน สะสมบุญกุศลให้เพียงพอจึงจะปลุกระบบได้ ร้านค้าไม่เปิดใช้งาน】
“เดี๋ยวก่อน อัตราส่วนการคำนวณบุญกุศลยังไม่ได้บอกให้ชัด—”
【นับถอยหลังเข้าสู่ภาวะพักการทำงาน: 3, 2, 1...】
“ติ๊ง—”
แผงหน้าต่างกลายเป็นสีเทา
หลัวเนี่ยน: “...”
นางสบถ “หนีเร็วยิ่งกว่าหอยเสียอีก”
ในความโกลาหลเหลือเพียงตัวนางกับแผงหน้าต่างที่แทบตายไปแล้วหนึ่งแผง ยังดูได้ ยังตรวจจำนวนบุญกุศลได้ ยังเข้าคลังเก็บของได้ แต่ร้านค้าถูกล็อก ระบบแกล้งตาย ถามอะไรต่อก็ไม่ได้คำตอบสักคำ
หลัวเนี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง พลันหัวเราะออกมา
เอาเถิด เศษเสี้ยววิญญาณ เปลือกหอย ธารน้ำทิพย์ พิษหอย บวกกับตำนานเจินหวนที่จำได้ขึ้นใจ
แค่นี้ก็พอแล้ว
นางมองบรรทัดสุดท้ายบนแผงหน้าต่าง—
【โลกที่รอเปิด: โลกตำนานเจินหวน (กำหนดแล้ว)】
【คำแนะนำจากระบบ: ฟังก์ชันรับคำอธิษฐานทำงานโดยอัตโนมัติ...】
“ติ๊ง—”
“ตรวจพบคำอธิษฐาน”
แผงหน้าต่างสว่างขึ้น
หลัวเนี่ยนค่อย ๆ หรี่ตาลง
มาแล้ว