ในตระกูลเฉินกดขี่ข่มเหงมานานหลายสิบปี กระทั่งเฉินฉี ผู้อาวุโสใหญ่ที่แม้แต่ประมุขตระกูลเฉินยังต้องประคับประคอง กลับต้องจบชีวิตลง!
ทั่วทั้งลานใหญ่ตระกูลเฉิน เงียบจนเข็มตกก็ยังได้ยิน
มีเพียงเสียงเลือดหยดลงจากก้อนหินเท่านั้น ที่ดังติ๊กต็อก
นักบู๊ตระกูลเฉินทุกคน ราวกับถูกกดให้เตี้ยลงไปครึ่งท่อน
บางสิ่งในใจ ได้พังทลายลงพร้อมกับหมัดนั้นของหานหยาง
องครักษ์จวนท่านเมืองเหลือบมองก้อนหินสีแดงสลับขาว แล้วส่ายหน้า
พรสวรรค์ของหานหยางผู้นี้ เหนือชั้นจริง ๆ แต่นิสัยใจคอนี่…
ไม่ว่าจะเป็นบุตรสายตรงตระกูลหลิน หรือผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลเฉิน คนสูงศักดิ์มีอำนาจเหล่านี้ ในสายตาหานหยาง ดูเหมือนสุนัขฟาง ทุกคนล้วนสังหารได้ตามอำเภอใจ
นิสัยใจคอเช่นนี้ ไม่เป็นมังกร ก็ต้องเป็นมาร
ไม่ว่าจะอย่างไร เมืองลั่วเล็ก ๆ คงไม่อาจกักขังมังกรแฝงตนตัวนี้ไว้ได้
“ท่านหาน คุณหนูของข้าขอเชิญพบ!”
องครักษ์จวนท่านเมืองเองก็ไม่ทันสังเกตว่า น้ำเสียงของตนสุภาพกว่าเมื่อก่อนมาก ไม่กล้าเอ่ยนามหานหยางตรง ๆ อีกต่อไป
หานหยางพยักหน้า กระโดดลงจากภูเขาจำลอง ก้าวเดินออกไปนอกประตู
สำหรับตระกูลเฉินที่อยู่มานานหลายปีนี้ ไม่มีความอาลัยเหลืออยู่อีกแม้แต่น้อย
“หานหยาง…ท่านหาน! ท่านไปไม่ได้นะเจ้าค่ะ!”
เหล่านักบู๊ตระกูลเฉิน ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาทันใด ต่างคุกเข่าลงเป็นพรืด
“หากท่านจากไป ตระกูลเฉินก็จบสิ้น!”
“ท่านหาน ได้โปรดอยู่ต่อ รับตำแหน่งประมุขตระกูลเฉินเถิด!”
“พวกข้ายินดีถวายตัวรับใช้ท่านเป็นนาย!”
“ได้โปรดท่านหาน รับช่วงดูแลตระกูลเฉินแทนคุณหนูใหญ่เถิด!”
นักบู๊ตระกูลเฉินทุกคน พูดเป็นเสียงเดียวกัน ล้วนหวังให้หานหยางอยู่ต่อ