เวินเจาหนิงเดินออกจากร้านกาแฟ ขายังอ่อนแรง
ตลอดหกปีมานี้ ชื่อของเหอหวยชินซ่อนอยู่ในมุมที่ลี้ลับที่สุดของหัวใจเธอ แต่เพราะการจากลาในครั้งนั้นเจ็บปวดเกินไป เธอไม่เคยคาดหวังว่าพวกเขาจะกลับมาพบกันใหม่
วันนี้เจอโดยไม่ทันตั้งตัว หัวใจของเธอจึงว้าวุ่นไปหมด
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เสียงเล็กๆ หวานใสของลูกสาว ชิงหนิง ทำให้จิตใจของเวินเจาหนิงสงบลง
“คุณแม่ เมื่อไรจะกลับมาคะ”
“ลูกรัก แม่กลับเดี๋ยวนี้แหละ”
เวินเจาหนิงกลับไปที่ซีเฉิงเปี๋ยหย่วน บ้านของซูอวิ๋นซีเพื่อนสนิท
เมื่อคืน หลังลู่เหิงอวี่ทำร้ายเวินเจาหนิงเสร็จ ก็หายสาปสูญไป ตำรวจก็ติดต่อเขาไม่ได้ เวินเจาหนิงกลัวว่าเขาจะกลับมาทำร้ายเธอและชิงหนิงอีก จึงพาลูกสาวหนีออกจากตระกูลลู่กลางดึก มาอาศัยอยู่กับซูอวิ๋นซี
หลังจากตระกูลเวินล้มละลาย เพื่อนเก่าก็พากันจากไป หลงเหลือแต่ซูอวิ๋นซีที่ยังคงเหมือนเคย โทรศัพท์สายเดียวก็ยื่นมือเข้าช่วยเธอได้
ทันทีที่ประตูเปิด ชิงหนิงก็วิ่งเข้ามากอดเวินเจาหนิง
“คุณแม่!”
“ลูกรัก” เวินเจาหนิงนั่งยองลง กำลังจะจูบหน้าผากลูกสาว แต่กลับต้องตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าซึ่งละม้ายคล้ายเหอหวยชินอยู่เจ็ดแปดส่วน
ตั้งแต่ชิงหนิงยังเล็ก ผู้คนรอบข้างก็พากันชมว่าเธอน่ารัก ทุกคนบอกว่าเธอสืบทอดความงามของเวินเจาหนิง ซึ่งเวินเจาหนิงเองก็คิดมาตลอดว่าชิงหนิงหน้าเหมือนเธอ จนกระทั่งวันนี้ได้พบเหอหวยชินอีกครั้ง จึงเพิ่งรู้สึกตัวอย่างแจ่มชัดว่า ชิงหนิงยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนเหอหวยชิน
“คุณแม่เป็นอะไรไปคะ”
“ไม่มีอะไร” เวินเจาหนิงเก็บงำอารมณ์ “ชิงหนิงอยู่กับน้าซีซื่อ ซนหรือเปล่าจ๊ะ”
“ไม่ซนเลยค่ะ ชิงหนิงเป็นเด็กดีมาก เมื่อกี้ยังช่วยรดน้ำต้นไม้เล็กๆ ให้ด้วยเลย” ซูอวิ๋นซีเดินออกมาจากห้องน้ำ “เป็นไงบ้าง หนิงหนิง ทนายว่าไง”
เวินเจาหนิงส่งสายตาให้ซูอวิ๋นซี พาลูกสาวเข้าห้องไปก่อน ยื่นหนังสือเล่นเงียบให้เล่มหนึ่ง
“ชิงหนิงเล่นเองสักพักนะ แม่กับน้าซีซื่อคุยกันเดี๋ยว เข้าไปดูหนูดีไหม”
“ดีค่ะ”
ชิงหนิงชอบเล่นหนังสือเล่นเงียบที่สุด เธอสามารถเล่นบทบาทสมมุติคนเดียวได้นานเลยทีเดียว
เวินเจาหนิงกลับมาที่ห้องนั่งเล่น ซูอวิ๋นซีเตรียมผลไม้รอท่าอยู่แล้ว เวินเจาหนิงเดินเข้าไป และเล่าเรื่องที่เจอเหอหวยชินในร้านกาแฟให้ซูอวิ๋นซีฟัง
“อะไรนะ เธอบอกว่าเหอหวยชินจะรับผิดชอบคดีหย่าของเธอ เขาเป็นถึงผู้จัดการของเย่าหัว จะมารับคดีหย่าเล็กๆ จิ๊บจ๊อยอย่างนี้ได้ยังไง”
“ผู้จัดการเย่าหัว?”
“เธอไม่รู้เหรอ” ซูอวิ๋นซีพลิกหาบทสัมภาษณ์บุคคลในมือถือ “ดูนี่สิ เหอหวยชินตอนนี้เป็นถึงประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทกฎหมายระหว่างประเทศเย่าหัวเลยนะ! เธอเคยได้ยินชื่อเย่าหัวไหม”
“ก็บริษัทกฎหมายระดับโลกนั่นน่ะเหรอ”
“ใช่ๆ เลย สำนักนั้นน่ะ ได้ยินว่าเย่าหัวมีสาขาย่อยกว่า 30 แห่งทั่วโลก มีทนายความกว่า 2,000 คน รายได้ต่อปีเกิน 1 พันล้านเหรียญสหรัฐ!”
เวินเจาหนิงมองรายงานชิ้นนั้น จึงได้รู้ว่าเด็กหนุ่มยากจนในวันนั้น บัดนี้กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งแวดวงสำนักกฎหมายชั้นนำไปแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ตอนนี้เขามีมาดสง่างามเปี่ยมด้วยทรัพย์สิน
ช่างเป็นสามสิบปีตะวันออก สามสิบปีตะวันตก เวรกรรมหมุนเวียนเปลี่ยนไป
“หนิงหนิง เขายังอาลัยรักเก่าเธออยู่หรือเปล่า”
“ไม่ใช่หรอก เขาแค่แวะมาดูฉันเป็นตัวตลก”
“ไม่เอาน่า ด้วยสถานะของเหอหวยชินตอนนี้ เวลามีค่าแค่ไหนนะ! ถ้าเขาไม่ได้อาลัยรักเก่าเธออยู่ เขาจะใช้เวลามาดูเธอเป็นตัวตลกทำไมกัน”
“ฉันแต่งงาน มีลูกแล้ว ด้วยสถานะของเขาตอนนี้ อยากได้ผู้หญิงแบบไหนไม่มี จะมาอาลัยรักเก่าฉันทำไม”
“หนิงหนิง จริงๆ แล้วฉันอยากถามมาตลอดว่า เมื่อก่อนเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทั้งที่เธอดูรักเหอหวยชินขนาดนั้น ตามจีบเขาตั้งนานกว่าจะได้คบ ทำไมจู่ๆ ก็บอกเลิกเขา ไปแต่งงานกับไอ้สารเลวลู่เหิงอวี่นี่”
เวินเจาหนิงเงียบงัน
อดีตผ่านมานานแล้ว การย้อนกลับไปมองในตอนนี้ ไม่มีความหมายใดๆ อีกต่อไป
“ช่างเถอะๆ ไม่พูดเรื่องนี้กัน” ซูอวิ๋นซีเห็นว่าเธอดูไม่อยากให้พูดถึง ก็ไม่เค้นคอให้ลำบาก รีบเปลี่ยนเรื่องคุย “แล้วเธอจะเอายังไงต่อ”
“หา ทนายใหม่ ยังไงก็ตาม ฉันต้องหย่าก่อน”