คนที่ยืนดูพูดด้วยความอิจฉา “ถ้าคุณไม่ตกลง ฉันคงต้องพาหลานชายตัวน้อยมาขอฝากตัวเป็นศิษย์แล้วล่ะ!”
คนอื่นแทบจะเบียดกันจนหัวแตกก็ยังไม่มีโอกาสได้พบปรมาจารย์อักษรวิจิตรทั้งสองท่าน
แต่สาวน้อยผมทองคนนี้กลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยต่อคำเชื้อเชิญด้วยตัวเองของปรมาจารย์เมิ่งหรูซง ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
ทำเอาคนอื่นทั้งอิจฉาทั้งริษยา!
เห็นเจียงฉือไม่แสดงท่าทีใด ๆ ผู้อาวุโสซ่งก็หรี่ตาลงอย่างสงสัย “ตัวอักษรบนกระดาษแข็งไม่ได้เขียนโดยคุณหรือ?”
“ฉันเขียนเอง แต่วันนี้ฉันรับดูดวงเท่านั้น” เจียงฉือพูดเรียบ ๆ “มีใครอยากให้ฉันทำนายสักครั้งไหม?”
“สาวน้อย คุณอาจยังไม่ค่อยรู้จักสมาคมอักษรวิจิตร เอาอย่างนี้ ฉันให้บัตรนามบัตรของฉันไว้ใบหนึ่งก็แล้วกัน คุณแวะไปหาฉันได้ทุกเมื่อ” ผู้อาวุโสเมิ่งหยิบนามบัตรออกมา
เจียงฉือไม่ได้ยื่นมือไปรับ เพียงมองเขาผ่านแว่นกันแดด
ไม่ได้พบกันมาหลายปี เจ้าตัวเล็กที่เมื่อก่อนน้ำมูกย้อย ตอนนี้แก่ลงถึงเพียงนี้แล้ว
กาลเวลาไม่เคยปรานีใครจริง ๆ
“เหล่าเมิ่ง ดูท่าคนเขาจะไม่สนใจสมาคมอักษรวิจิตรของคุณ ช่างเถอะ เรายังต้องไปหอวัฒนธรรมกัน ไปกันได้แล้ว”
ผู้อาวุโสซ่งตบไหล่ผู้อาวุโสเมิ่งเบา ๆ
สายตาของผู้อาวุโสเมิ่งยังคงอ้อยอิ่งอยู่บนตัวอักษรบนกระดาษแข็ง เขาถามเธอว่า
“ฉันขอถามเป็นครั้งสุดท้าย ลายมืออันงดงามนี้ใครเป็นคนสอนคุณ?”
ผลงานของท่านผู้นั้นล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน ไม่มีใครเทียบได้ จนถึงทุกวันนี้ก็ยังเก็บรักษาอยู่ในพิพิธภัณฑ์และหอศิลป์ที่ใหญ่ที่สุดของหัวเซี่ย
ทั่วทั้งโลกมีคนเพียงไม่กี่คนที่เลียนแบบลีลาพู่กันและสุนทรียภาพแห่งหมึกของเธอได้
ถึงจะมีคนเลียนแบบได้ ก็ยังไม่ถึงหนึ่งในร้อยของเธอ