ในทางเดิน
พ่อซ่งถือกระบองไฟฟ้าที่หยิบมาจากฝ่ายรักษาความปลอดภัย
คนสติไม่สมประกอบมารักษาลูกสาวที่หมดสติไม่ฟื้นเนี่ยนะ ถ้าแพร่ออกไปคงเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในโลก!
เขาจะไม่มีวันยอมให้ตระกูลตัวเองกลายเป็นตัวตลกของเจียงเป่ยอีก!
พ่อซ่งจับจังหวะ มองเจียงฉือที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตร ก่อนพุ่งเข้าใส่พร้อมยกกระบองไฟฟ้าขึ้น หมายจะช็อตเธอให้สลบ
ใครจะคิดว่าเจียงฉือจะย่อตัวลงกะทันหัน พ่อซ่งเบิกตาหดเล็กลงทันที ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกเธอสไลด์ขัดขาจนกระเด็นไปไกล
“ลอบกัดแบบนี้ ไม่อายบ้างหรือไง” เจียงฉือลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ปัดมือเบา ๆ สีหน้าไม่ยี่หระ
ซ่งหรานยืนขอโทษเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ข้าง ๆ “ท่านเจียง ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ พ่อฉันไม่ได้ทำให้คุณบาดเจ็บใช่ไหมคะ”
พ่อซ่งนอนแผ่อยู่บนพื้น รู้สึกเหมือนเอวแทบหักเพราะถูกเธอสไลด์ขัดขา ส่วนก้นก็เจ็บระบมไปหมด
ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันทนลุกขึ้น แล้วเดินกะเผลกไปหาพ่อของตัวเอง ก่อนลดเสียงพูดว่า “พ่อ! พ่อรู้ไหมว่ายัยเด็กเหลือขอนี่เป็นใคร!”
ซ่งโหย่วหลินมองลูกชายที่ทำตัวขายหน้าแล้วยกมือกุมขมับ “ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร การทำแบบนี้ก็ไร้มารยาทเกินไป จะลอบทำร้ายคนจากข้างหลังได้ยังไง”
พ่อซ่งพูดอย่างโมโห “พ่อ เธอคือเจียงฉือ! พ่อรู้จักเจียงฉือไหม ก็ยัยโง่ที่บริจาคไตให้น้องชายพ่อนั่นไง!”
“อะไรนะ?” ซ่งโหย่วหลินอึ้งไป “เป็นไปไม่ได้มั้ง เธอเล่นหมากล้อมเก่งขนาดนั้น จะเป็นคนโง่ได้ยังไง”
“ไม่ใช่แค่โง่ แต่ยังเป็นโรคจิต เป็นคนบ้าด้วย! เมื่อสองวันก่อนเกิดเรื่องที่ตระกูลเจียง พ่อรู้ไหม ภรรยาของเจียงฟู่ เย่ซูฮวา ถูกคนบ้าคนนี้ควักลูกตาจนตาบอด เรื่องนี้แพร่ไปทั่วเจียงเป่ยแล้ว!” พ่อซ่งเดือดดาลจนควันออกหู