ชั่วพริบตานั้น ฉือเช่อรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
แม้ในโรงพยาบาลจิตเวชจะมีผู้ป่วยที่พูดกับตัวเอง พึมพำเพ้อเจ้อว่าเห็นภูตผีปีศาจอยู่บ่อย ๆ แต่ผู้ป่วยที่พูดจนทำให้เขาขนลุกซู่ไปถึงแผ่นหลังอย่างเจียงฉือนั้น จนถึงตอนนี้เธอเป็นคนแรก
ฉือเช่อถูกเธอทำให้กลัว แต่ก็ยังฝืนคุยต่อ “อ้อ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง แล้วเธอยังพูดอะไรอีกไหม? เธอทำร้ายคุณหรือเปล่า?”
เจียงฉือกล่าวอย่างใจเย็นว่า “เธอบอกว่าทุกคืนจะนอนอยู่กับคุณ กอดคุณ ลูบไล้คุณ แล้วก็จูบคุณ”
ฉือเช่อฝืนยิ้ม “จริงเหรอ?”
“จูบแรกของคุณก็ยกให้เธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
พอได้ยินประโยคนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าฉือเชื่อก็แข็งค้าง เขาตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง!
เพราะเรื่องนี้มีแค่เขาคนเดียวที่รู้
นั่นเป็นช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของเขา!
เขา... เขาถูกผู้ป่วยกดลงกับพื้นในห้องน้ำ แล้วชิงจูบแรกไป
นี่แหละคือเหตุผลหลักที่ทำให้เขาจดจำเด็กสาวสตรอว์เบอร์รีคนนั้นได้ลึกซึ้งเป็นพิเศษ
“เชี่ย ๆ ๆ!!!” ฉือเช่อรู้สึกเหมือนขนลุกขึ้นมาทั้งตัว เขาสั่นไปทั่วอย่างลนลาน ก่อนจะตะโกนว่า “บอกให้เธอรีบไปเลย! อย่ามาลูบฉันนะ! อยู่ห่าง ๆ ฉันหน่อย อ๊ากกกกก—”
“คุณหมอฉือ คุณหมอฉือเป็นอะไรไปคะ?” พยาบาลที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียง รีบเข้ามาเปิดประตู
แต่ภาพที่เห็นกลับเป็นผู้ป่วยนั่งนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง ส่วนคุณหมอฉือกระโดดโหยงเหยงราวกับคนเสียสติ
เหล่าพยาบาลมองหน้ากัน “……”
ผู้ป่วยยังไม่หาย แต่คุณหมอฉือกลับถูกทำให้เสียสติไปแล้วหรือ?