อีกด้านหนึ่ง เจียงฉือย้อนกลับมาที่สวนสาธารณะ ก็เห็นป๋อหานโจวตกลงมาจากโขดหินจำลองตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ศีรษะปักลงบนสนามหญ้าเหมือนต้นหอมที่ถูกถอน
“นี่ ตื่นสิ”
เธอพลิกตัวเขาหงายขึ้น เขย่าอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่ตื่น จึงยกมือขึ้นตบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอย่างไม่ปรานี
ป๋อหานโจวถูกความเจ็บปลุกให้ตื่น พอลืมตาขึ้นก็เห็นเจียงฉือกำลังตบหน้าตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาพลันฉายแววตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด “ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วคุณมาตบฉันทำไม?”
เจียงฉือพูดเสียงเรียบ “คุณถูกผีเด็กสิง”
“คุณป่วยหรือไง?” ป๋อหานโจวไม่เชื่อเรื่องลี้ลับเลยสักนิด เขาเช็ดเลือดกำเดา ก่อนลุกขึ้นอย่างโซเซและกวาดตามองรอบ ๆ มุมปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย
เขาละเมอเดินอีกแล้ว ครั้งนี้พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ประหลาดอีกแห่ง
เจียงฉือเหลือบมองลางเลือดตกยางออกที่หน้าผากของเขาซึ่งยังไม่จางหาย แล้วคาดเดาว่าผีเด็กร้ายอาฆาตสีเขียวอาจจะกลับมาหาเขาอีก
“คุณจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ แต่คุณถูกผีเด็กสิงจริง ๆ”
“คุณยังมีเคราะห์เลือดตกยางออกที่อาจถึงชีวิต ถ้าอยากรอดก็ร่วมมือกับฉัน ฉันรับรองว่าคุณจะปลอดภัย”
ป๋อหานโจวมองเธอที่มีสีหน้าจริงจัง ท่าทางของเขาดูชวนให้คิดอยู่ไม่น้อย ครู่หนึ่งจึงพยักหน้า
“แล้วคุณอยากให้ฉันทำอะไร?”
เจียงฉือคำนวณเวลาแล้วกล่าว “ตลอดหนึ่งวันกับหนึ่งคืนจากนี้ แค่ตามฉันไปไหนมาไหนอย่าให้ห่าง ฉันให้ทำอะไรก็ทำตามนั้น”
ป๋อหานโจวพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ได้สิ ตามที่คุณบอกทุกอย่าง”