เจียงฉือกำลังจะจากไป จู่ ๆ คนสองกลุ่มก็กรูกันเข้ามาในเขตห้องพักผู้ป่วยระดับพรีเมียม ขวางทางเธอไว้
กลุ่มหนึ่งสวมชุดดำ เห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี เป็นบอดี้การ์ด
อีกกลุ่มดูเหมือนพวกนักเลง หัวโจกคล้องสร้อยทองเส้นใหญ่ไว้ที่คอ เสื้อผ้าก็แต่งตัวไม่ค่อยเรียบร้อยนัก
พ่อซ่งรีบดึงผู้เป็นพ่อถอยไปด้านหลัง พลางชี้ไปทางบอดี้การ์ดชุดดำ “คนของน้องรองเหรอครับ?”
เมื่อเห็นท่าทางดุดันของพวกเขา เขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
“ดูท่าน้องรองคงไม่ได้เต็มใจบริจาคไตให้พ่อหรอกครับ เรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ พ่อ เราอย่าไปยุ่งเรื่องในบ้านเขาเลยครับ ไปดูหรานหรานกันดีกว่า”
พ่อลูกทั้งสองรีบจากไปอย่างสะใจ ทิ้งให้เจียงฉือเผชิญหน้ากับคนสองกลุ่มตามลำพัง
“เจียงฉือ คราวนี้ดูสิว่าแกจะหนีไปไหนได้!” บอดี้การ์ดชุดดำที่เป็นหัวหน้าแผดเสียงด้วยความโกรธ
พอนึกถึงพี่ใหญ่ที่โดนคุณชายซ่งควักไตเพราะเจียงฉือ พวกเขาก็ทั้งหวาดผวาและเดือดดาล สาบานว่าจะต้องจับตัวเจียงฉือให้ได้!
อีกกลุ่มไม่พอใจขึ้นมา
หัวโจกสร้อยทองกล่าวอย่างดุดันว่า “รู้จักมาก่อนได้ก่อนหรือเปล่า? ยัยนี่ทำร้ายน้องชายฉัน ต้องไปกับพวกเรา!”
บอดี้การ์ดชุดดำปรายตามองเขาอย่างเย็นชา สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน ก่อนจะแนะนำตัวอย่างหยิ่งผยอง “ฉันเป็นบอดี้การ์ดของตระกูลซ่งแห่งเจียงเป่ย แล้วแกเป็นหญ้าป่าจากไหน?”
สีหน้าพวกนักเลงเปลี่ยนไปทันที
ในบรรดาตระกูลชั้นนำของเจียงเป่ย ตระกูลซ่งนับว่าโดดเด่นเป็นอันดับต้น ๆ