ฉือเช่อคิดว่าเจียงฉือคงจะห้ามชายที่ชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัว ไม่ปล่อยให้เขาหนีไป
ใครจะคิดว่าเจียงฉือกลับปล่อยเขาไปจริง ๆ
เขางุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงถามว่า “อาจารย์เจียง ตอนอยู่บ้านเขาคุณโหดมาก แค่ก ๆ หมายถึงมีความยุติธรรมมาก แล้วทำไมตอนนี้ถึงปล่อยเขาไปล่ะ?”
“ถ้าเขากลับมาแก้แค้นครอบครัวพี่สาวใหญ่ขึ้นมาจะทำยังไง?”
จางเยี่ยนเฟินเองก็หวาดกลัว “ใช่ค่ะ ตอนนี้พ่อฉันยังนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง ขยับไปไหนไม่ได้ ถ้าฉันหนีไปแล้วพวกเขาจะทำยังไง ไหนจะครอบครัวพี่สาวใหญ่ของฉันอีก เมื่อก่อนก็ถูกไอ้เดรัจฉานนี่คอยรังควานอยู่บ่อย ๆ...”
เจียงฉือถามเพียงว่า “แถวบ้านพวกคุณมีคนเลี้ยงหมูไหม?”
“มีค่ะ หลี่หย่งเลี้ยงเอง เลี้ยงไว้ไม่กี่ตัว อยู่ในโรงงานร้างห่างจากบ้านเราไปหลายร้อยเมตร” จางเยี่ยนเฟินตอบตามจริง
หลี่หย่งอายุมากแล้ว ทั้งยังกินแรงนอนแรง หางานอะไรทำไม่ได้
เขาจึงซื้อลูกหมูมาเลี้ยงสองสามตัว ตอนนี้โตจนใกล้ได้เวลาขายแล้ว
ฉือเช่อถามด้วยความหวาดผวา “อาจารย์เจียง คุณคงไม่ได้คิดจะสับเขาเป็นชิ้น ๆ เอาไปเลี้ยงหมูจริง ๆ หรอกนะ? แบบนั้นผิดกฎหมายนะ!”
เจียงฉือเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “ใครบอกว่าฉันจะลงมือเองล่ะ?”
ฉือเช่อมองจางเยี่ยนเฟินที่อ่อนแรงจนแทบดูแลตัวเองไม่ได้ “จะให้พี่สาวลงมือเหรอ?”
เจียงฉือยิ้มอย่างเรียบเฉย “ฉันแค่วางกับดัก ขอเพียงเขาก้าวเข้ามาในกับดัก นั่นก็เป็นชะตาของเขาแล้ว”
ใบหน้าของหลี่หย่งเผยเค้าลางเคราะห์ร้ายถึงชีวิต ทั้งบนตัวยังมีไอสีดำจาง ๆ เพิ่มขึ้นมา