หลังนักเรียนมัธยมปลายขึ้นตึกไปแล้ว ลูกแมวก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้
“ไม่รอแล้วเหรอ? ขอฉันดูเวลาก่อน เป้าหมายใกล้เลิกงานแล้ว...” ระบบพยายามเกลี้ยกล่อม
ลูกแมวไม่สนใจ เดินไปตามถนน พลางกระดกปลายจมูกดมฟุดฟิด มันกำลังหาอะไรกิน
“อย่าเดินไปไกลนักนะ เดี๋ยวหาทางกลับไม่เจอ” ระบบเอ่ยอย่างเป็นห่วง
เว่ยอวี่เดินทางไกลจนฟ้ามืด ในที่สุดก็หยุดอุ้งเท้าลงหน้าร้านเบเกอรีแห่งหนึ่ง
แสงไฟในร้านอบอุ่นละมุน บนถาดที่รองด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์มีขนมปังนุ่มฟูเรียงอยู่อย่างเป็นระเบียบ สีเหลืองทองแทบไม่ต่างจากลูกกลม ๆ ที่ลอยอยู่บนฟ้า
ยามเย็นแล้ว ขนมปังในร้านเริ่มลดราคา พนักงานออฟฟิศในชุดทำงาน นักเรียนที่สะพายกระเป๋า และผู้ปกครองที่มารับลูก ต่างเบียดเสียดกันอย่างคึกคัก
ประตูเปิดค้างอยู่ ลูกแมวยื่นอุ้งเท้าไปตะกุยประตู อยากเข้าไปข้างใน แต่มีเท้าใหญ่ ๆ อยู่เต็มไปหมด
ลูกแมวไม่ชอบเดินปะปนอยู่ท่ามกลางเท้ามากมาย จึงขดตัวอยู่หลังประตูกระจกที่เปิดกว้างของร้านเบเกอรี รอคอยพลางขดตัวเป็นก้อนกลมจนดูเหมือนหนอนขนตัวน้อย
ลูกแมวยังตัวเล็กเกินไป เล่นอยู่ดี ๆ ก็มักง่วงขึ้นมา มันสูดกลิ่นหอมของขนมปังนุ่มฟู ก่อนจะฝันหวาน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ดวงอาทิตย์ยามเย็นที่ขอบฟ้าลับหายไปครึ่งหนึ่งแล้ว ท้องฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ ร้านตัดผมข้างร้านเบเกอรีส่งลูกค้าคนสุดท้ายกลับไป หญิงวัยกลางคนผมดัดลอนทันสมัยปิดประตูร้านเรียบร้อย ก่อนเดินมาหยุดหน้าร้านเบเกอรี
“พวกคุณเลี้ยงแมวด้วยเหรอ? ยังตัวเล็กนิดเดียว ทำไมปล่อยไว้นอกบ้านล่ะ?” เส้าเยี่ยนร้องถาม
เจ้าของร้านเบเกอรีได้ยินเสียงจึงเดินออกมา “อ้าว จริงด้วย เป็นแมวมาจากไหนกันล่ะ ตัวเล็กแค่นี้ สองเดือนหรือยังนะ?”