ไม่รู้เพราะอะไร กระทู้นั้นยังคงได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แทบทุกครั้งที่กดรีเฟรชก็จะเห็นความคิดเห็นใหม่
“มีใครรู้ไหมว่าคุณหนูใหญ่ได้อยู่ห้องไหน”
“เดาว่าห้องสาม คุณหนูใหญ่ถูกจัดให้อยู่ระดับบี แม้ห้องสามจะมีนักเรียนทุกระดับ แต่คนระดับบีมีค่อนข้างน้อย การแบ่งห้องไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลย อืม ที่พูดแบบนี้ก็เพราะฉันอยู่ห้องสามน่ะ”
“ขอให้ได้อยู่ห้องห้า”
“ยืนยันแล้วว่าอยู่ห้องหนึ่ง คุณหนูนั่งอยู่ข้างหน้า ฉันนิสัยดีมาก ตอนเดินเข้ามายังยิ้มให้ฉันด้วย แถมชมว่าฉันหล่อ บอกว่ายินดีคบกับฉันด้วย”
“คนข้างบน ตื่นได้แล้ว เผยไต๋เองซะแล้ว!”
“อยู่ห้องสอง”
“มีคนเพ้อฝันมาอีกคนแล้ว”
“อยู่ห้องสองจริง ๆ”
หัวใจของอิ่นฉงอันเต้นรัว ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย คนที่เมื่อครู่เขายังมองเห็นได้แค่ผ่านหน้าจอ จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า
ราวกับฝันกลางวันอย่างไรอย่างนั้น
เขาไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าเงยหน้า ทำได้เพียงก้มมองรูปที่แอบถ่ายไว้เมื่อครู่
ในรูป เด็กสาวกำลังแนะนำตัว ท่าทางเป็นธรรมชาติและสบาย ๆ ดวงตาสวยมาก ขนตายาว จมูกโด่งเป็นสัน งดงามราวกับตุ๊กตาที่เขาเคยอยากได้ตอนเด็ก
เส้นผมของเธอนุ่มสลวยเป็นประกาย แสงแดดที่ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่างตกกระทบเส้นผม ดูราวกับผีเสื้อสีทองกำลังกระพือปีก
เดิมทีอิ่นฉงอันตั้งใจจะถ่ายรูปนี้ไว้เป็นหลักฐาน แต่พอได้เห็นรูปแล้ว จู่ ๆ เขาก็ทำใจไม่ลง
ถึงอย่างนั้น ในห้องสองก็ไม่ได้มีนักเรียนแค่เขาคนเดียว
คนหลายสิบคนนั่งกระจายอยู่ในห้องเรียนกว้างขวางสว่างไสว ทุกคนสวมเครื่องแบบ นั่งตัวตรงดูสุภาพเรียบร้อย สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ ทว่าความคิดในใจเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้