เว่ยอวี่นอนฟุบอยู่ตลอดทั้งคืน หลับไม่สบายเอาเสียเลย จึงเปลี่ยนมานั่งขดตัวบนเก้าอี้แทน โดยเอนคอพิงพนักเก้าอี้
ขณะที่เธอกำลังเรียกสติกลับมา ท่านเจ้าบ้านกับฮูหยินที่ตื่นแต่เช้าแล้วไม่มีอะไรทำก็ยืนอยู่ด้านนอก ตะโกนถามเสียงดังว่าคนที่เธอช่วยไว้เป็นอย่างไรบ้าง ตายหรือยัง
คำถามนั้นทำเอาเว่ยอวี่สะดุ้ง รีบลุกจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปข้างเตียงเพื่อตรวจดูอาการ
เธอแตะแก้มเผยหวนก่อน อยากลองดูว่าอุณหภูมิร่างกายเขาเป็นอย่างไร แต่เมื่อคืนเธอฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ พอตื่นมานิ้วมือก็เย็นจนแข็งทื่อ แตะลงไปแล้วจึงแยกไม่ออก
เธอถูนิ้วมือไปมา ก่อนคราวนี้จะยื่นไปไว้ใต้จมูกของพระเอก
ขณะที่เธอกลั้นหายใจ ตั้งใจสัมผัสลมหายใจของเขา ก็พลันรู้สึกคล้ายมีใครกำลังจ้องมอง จึงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน และสบเข้ากับดวงตาของเผยหวนพอดี
เว่ยอวี่สะดุ้ง มือหดกลับไปทันที
“ขอบคุณแม่นางที่ช่วยชีวิตข้า” เผยหวนไม่ได้ดื่มน้ำมานาน ลำคอจึงแหบพร่าเล็กน้อย ขณะพูดก็ทอดมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน
“คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” เว่ยอวี่วางใจ หันหลังเดินออกไป “ฉันจะไปหาอะไรให้คุณกิน”
“ยังไม่ทราบชื่อของแม่นาง...” เผยหวนเอ่ยช้าไป เว่ยอวี่เดินออกจากห้องไปแล้ว จึงไม่ได้ยินคำถามของเขา
พอได้ยินว่าคนฟื้นแล้ว ท่านเจ้าบ้านอ้วนกับฮูหยินอ้วนก็รีบเบียดกันเข้ามา ดวงตาเป็นประกายขณะมองเผยหวนที่นอนอยู่บนเตียง
ทั้งคู่แสร้งถามไถ่อาการอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็อาศัยบุญคุณช่วยชีวิตมาซักไซ้ หวังสืบให้รู้ว่าเขาเป็นใคร
ท่านเจ้าบ้านอ้วนกับฮูหยินอ้วนกินอิ่มดื่มเต็มที่แล้วค่อยมาเคาะประตู
ในหม้อบนเตาในครัวมีโจ๊กถั่วดำอยู่ก้นหม้อ ด้านบนมีหมั่นโถวไส้ผักสองลูก หมูอบแป้งนึ่งชิ้นหนึ่งที่ไม่มีมันเลย และขนมแป้งข้าวชิ้นหนึ่งที่หน้าตาไม่ค่อยน่ากิน
เว่ยอวี่ไม่เลือกมาก เติมฟืนเข้าไปนิดหน่อยแล้วอุ่นอาหารให้ร้อน
จากนั้นก็เริ่มลำบากใจ