“ฉันกลัว” สวีเฮ่อเซิงเอ่ยเสียงแหบพร่า “พอคุณรู้เรื่องนี้แล้ว ก็จะไม่อยากแต่งงานกับฉันอีก”
เว่ยอวี่ยื่นมือไปกุมมือเขาไว้ “จะเป็นไปได้ยังไง”
ถ้าคุณแข็งแรงดี ฉันกลับไม่อยากแต่งงานกับคุณเสียมากกว่า แต่ถ้าคุณกำลังอยู่ในภาวะวิกฤต แถมดูท่าทางเหมือนจะอยู่ได้อีกไม่นาน แต่งงานกันไปก็คงไม่เห็นเป็นไร
เว่ยอวี่นั่งอยู่ข้างสวีเฮ่อเซิงเป็นเพื่อนเขาครู่หนึ่ง กำชับให้พักผ่อนให้ดี ก่อนจะเตรียมกลับห้องของตัวเอง
เธอลุกขึ้นคิดจะเดินออกไป แต่กลับพบว่าชายเสื้อของเธอถูกสวีเฮ่อเซิงคว้าไว้ เขาดึงชายเสื้อเธอ ทว่าดูเหมือนไม่ค่อยมีแรง ข้อนิ้วเกร็งแน่นจนผ้าสั่นไหวเบา ๆ
เว่ยอวี่รีบหันกลับไปถามเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณเป็นอะไรไป?”
“ผม...” สวีเฮ่อเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาไร้ประกาย ริมฝีปากดูซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม “คุณยังจะยอมแต่งงานกับผม...”
“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกันด้วย” เว่ยอวี่กุมมือเขาไว้ “ฉันไม่สนใจเรื่องนี้หรอก”