“คุณเป็นใคร?”
“องค์หญิง”นั่งอยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อย ห่มผ้าคลุมตัวไว้
ใบหน้าของเธอไม่ปรากฏร่องรอยเมามายชัดเจน มีเพียงดวงตาดำขลับสดใสที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้ดูเชื่องช้าและเหม่อลอยอยู่บ้าง
เครื่องนอนของเนี่ยหานจางเป็นสีดำกับสีเทาทั้งชุด สีอึมครึมเหล่านั้นห่อหุ้มร่างเธอไว้ กลับยิ่งขับให้ผิวที่เผยออกมาขาวราวหิมะ
ความรู้สึกยินดีที่เกิดจากความปรารถนาครอบครองลึกถึงกระดูกได้รับการเติมเต็ม แผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างไร้ที่มา
เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็เห็นภาพตรงหน้า
“ผมเป็นราชบุตรเขย” เนี่ยหานจางเออออตามเธออย่างใจเย็น
องค์หญิงขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราชบุตรเขยคือม้าแบบไหนกันนะ?
คิดจนปวดหัวก็ยังไม่เข้าใจ แต่เธอไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองโง่ จึงแสร้งทำเป็นเข้าใจแล้ว กวักมือเรียกเนี่ยหานจางอย่างไม่รู้สึกรู้สา ให้เขาเข้ามาหา
ชุดคลุมอาบน้ำสีดำตัวหลวมเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นเต็มอิ่มตรงคอเสื้อ ผมดำแข็งกระด้างถูกรวบขึ้นไป หน้าผากที่ไร้สิ่งบดบังทำให้ความสุขุมสุภาพบุรุษจอมปลอมหายไปจนหมด เผยให้เห็นความดุดันในส่วนลึกของดวงตา
เขาก้มตัวโน้มเข้าไปใกล้ ทำให้เว่ยอวี่ที่นั่งอยู่สามารถสบตาเขาได้
ดูเหมือนเขาจะเข้ามาใกล้เกินไป กลิ่นอายชื้น ๆ จากร่างกายแตะต้องตัวเธอ ทำให้เธอรู้สึกว่าถูกล่วงเกิน
องค์หญิงขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วจิ้มหน้าอกเขาเป็นเชิงข่มขู่ “ม้าน้อย เจ้าต้องเชื่อฟังข้า”