ภารกิจหลักของเว่ยอวี่ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่ภารกิจท้าทายยังไม่มีวี่แวว เธอจึงนึกถึงเจียงจื่ออี้ขึ้นมา
จริง ๆ แล้วเจียงจื่ออี้ก็มีเงินไม่น้อย เพียงแต่เขาให้เกียรติเธอมากกว่า และจะหาโอกาสมอบของให้เธอเฉพาะในเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น
แต่ความจริงเว่ยอวี่ไม่ต้องการให้เขาให้เกียรติเธอหรอก
เธอมองข้อความที่เจียงจื่ออี้ส่งมา ลังเลอยู่ชั่วขณะ จะเริ่มขอชุดแฟชั่นจากเขาดีไหมนะ แค่จับมือกันก็ได้แต้มตั้ง 50 แต้มแล้ว...
ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเจอคนหนึ่งก็ต้องเจออยู่แล้ว เจอสองคนก็เหมือนกันนั่นแหละ
เว่ยอวี่ตัดสินใจได้แล้ว จึงตอบกลับเจียงจื่ออี้
“คุยกับใครอยู่?” จู่ ๆ เสียงทุ้มเย็นชาก็เอ่ยถามข้างหู
เว่ยอวี่สะดุ้ง รีบกดดับหน้าจอโทรศัพท์ แล้วโกหกเสียงเบาว่า “ตอบข้อความเพื่อนร่วมชั้นน่ะ”
แสงในโรงภาพยนตร์เปลี่ยนไปตามภาพบนจอใหญ่ ท่ามกลางความมืด เธอมองเห็นเพียงเค้าโครงคมกริบราวคมดาบของปู้หลี แต่แยกสีหน้าของเขาไม่ออก
เว่ยอวี่กลืนน้ำลาย เอื้อมมือไปจับข้อมือเขาแล้วเขย่าเบา ๆ “ดูหนังกันก่อนเถอะ”