เธอค่อนข้างผอมบาง ดูสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง แถมยังเลือกกิน อาหารมื้อหลักก็ไม่ชอบ ขนมที่ตั้งใจทำอย่างประณีตก็ไม่แตะ กลับชอบกินแต่อาหารที่มนุษย์ทำ ซึ่งไม่มีประโยชน์ต่อเผ่าแวมไพร์เลย
ไม่มีเขี้ยว...
คาสเซียนกังวลใจอย่างยิ่ง แต่จะปล่อยให้แวมไพร์ตัวน้อยที่กำลังต้องเติบโตอย่างแข็งแรงรู้ว่าร่างกายตัวเองมีข้อบกพร่องไม่ได้เด็ดขาด
เขาเก็บซ่อนอารมณ์ไว้ คิดว่าหลายวันมานี้เธอน่าจะคุ้นชินกับชีวิตที่นี่แล้ว จึงหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากห้องหนังสือ เป็นเล่มที่เหมาะจะอ่านให้เธอฟัง ก่อนเคาะประตูห้องของเธอ
เดิมทีเว่ยอวี่เปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อยแล้ว เธอนอนคว่ำอยู่บนเตียง แกว่งขาเล่นเกมอย่างเพลิดเพลิน
“คุณควรเข้านอนได้แล้ว” ยามคาสเซียนพูดตามปกติ น้ำเสียงมักไร้อารมณ์ ฟังดูเย็นชาอยู่บ้าง
โดยเฉพาะประโยคนี้ ยิ่งฟังคล้ายคำสั่งเล็กน้อย
ทั้งที่เขาหน้าตาดีมาก โครงหน้าสมบูรณ์แบบ ผิวขาวซีด ดวงตาลึกล้ำชวนหลงใหล แต่บุคลิกกลับสูงส่งและห่างเหิน จนใคร ๆ ไม่กล้าเข้าใกล้