วันนั้นไม่รู้เกิดอะไรขึ้น เว่ยอวี่กลับมาแล้ว แต่มื้อเย็นยังเตรียมไม่เสร็จ
เว่ยอวี่เดินเข้าห้อง มองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นอวิ๋นไต้ คิดว่าเขาคงไปหาหนังสืออ่านในห้องหนังสือ จึงไม่ได้ไปรบกวน เธอนั่งดูปลาในบ่ออยู่ริมสระ
ปลาตุ๋นซีอิ๊ว ปลานึ่ง ปลาผัดเปรี้ยวหวาน ปลาแกงรสเปรี้ยว... เธอกำลังนับไล่ไปทีละอย่าง สาวใช้ก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาเรียกไปกินข้าว
อวิ๋นไต้กลับเข้ามาในห้องแล้ว บนโต๊ะมีอาหารหน้าตาคล้ายทุกวัน เพียงแต่ไก่นึ่งกรอบจานนั้นดูแตกเป็นชิ้น ๆ
เว่ยอวี่นั่งลงกินข้าว อวิ๋นไต้เหลือบมองเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับมีอะไรอยากพูด แต่สุดท้ายก็แค่คีบไก่นึ่งกรอบชิ้นหนึ่งใส่ชามให้
คงไม่ถึงขั้นวางยาฆ่ากันหรอกมั้ง... เว่ยอวี่กังวลอยู่ในใจ แต่เมื่อนึกว่าบทละครไม่มีฉากนี้ เธอจึงฝืนใจกินลงไปทั้งที่หวาดผวา
เนื้อไก่นุ่มละมุน รสสดหวานซึมลึกถึงกระดูก พอเคี้ยวเบา ๆ ก็มีน้ำซุปรสหวานฉ่ำไหลออกมา...
“อร่อยไหม?” อวิ๋นไต้ถามอย่างทำเป็นไม่ใส่ใจ
เว่ยอวี่พยักหน้าตามตรง “อร่อยมาก”
อวิ๋นไต้จึงค่อยเอ่ยอย่างสงวนท่าที “ฉันทำเอง”
เขาเป็นคนไล่ตามความสมบูรณ์แบบมาตลอด ถ้ารสชาติไม่ดี เขาคงไม่พูดว่าตัวเองเป็นคนทำ มีเพียงตอนที่เว่ยอวี่บอกว่าอร่อย เขาถึงยอมรับ
ถึงกับต้องทำให้คนอื่นคิดว่าเขาทำอะไรก็เก่งไปหมด
เว่ยอวี่เอาใจเขาเต็มที่ กินไก่นึ่งกรอบไปครึ่งจาน
อวิ๋นไต้มีความสุขมาก หลังมื้อเย็นก็ไปดูปลากับเว่ยอวี่ ตอนอาบน้ำล้างหน้าในยามค่ำยังช่วยสระผมให้เธออีกด้วย