“แม่ เป็นอะไรไปครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” เขารีบถาม
“กลับมาสักครั้งเถอะ” เสียงของเส้าเยี่ยนแหบพร่า ราวกับกำลังพยายามข่มกลั้นอารมณ์ “กลับมาสักครั้งนะ มาดูถวนถวนอีกสักที”
เส้าซงส่งเสียง “อา” ออกมาอย่างงุนงงแทบสิ้นเชิง
“ได้ยินแม่ไหม?” เส้าเยี่ยนถามเขา
ตอนนั้นเองเขาจึงรู้ตัวว่า ที่จริงแล้วตัวเองไม่ได้ส่งเสียงออกมาเลย
ความทะเยอทะยานที่ยึดครองพลังทั้งหมดของเขามาตลอด ทั้งอาณาจักรธุรกิจ งานเลี้ยงรับรองคู่ค้า... พลันแตกสลายต่อหน้าต่อตา ราวกับกระดาษที่ถูกแดดเผาจนกรอบ
ลูกแมวสีเทาดำตัวหนึ่งกระโดดออกมาจากพุ่มไม้
ถวนถวน ถวนถวนของเขา
ทำไมพอเขาเพิ่งคิดถึงเธอขึ้นมา เธอก็จะจากไปแล้วล่ะ?
“โรคหัวใจ ตรวจพบตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว... ช่วงนี้มันชอบนั่งยอง ๆ อยู่บ่อย ๆ แม่ก็รู้แล้วว่ามันคงเจ็บมาก...” เส้าเยี่ยนสะอื้นพลางเล่าเรื่องราวให้เขาฟัง
“ทำไมแม่ไม่บอกผม?” เขาถามอย่างเลื่อนลอย
“แม่บอกไปแล้วนะ ตอนนั้นแม่ไม่ได้บอกลูกหรือ? ลูกงานยุ่ง อาจจะลืมไปแล้วก็ได้” เส้าเยี่ยนชะงักไป ก่อนจะรีบหาข้ออ้างให้เขา
เขาลืมไปจริง ๆ ในความทรงจำไม่มีเรื่องนี้อยู่เลยด้วยซ้ำ เมื่อเส้าเยี่ยนพูดขึ้นมา เขาถึงได้คว้าเศษเสี้ยวเบาะแสจากก้นบึ้งของความทรงจำ วันนั้นเขาคงกำลังดื่มเหล้ากับหุ้นส่วน ดื่มจนขาแทบพันกัน แล้วจะจำเรื่องนี้ได้อย่างไร
เขาซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุด พอออกจากสนามบินกลับเจอตำรวจตรวจคนขับแท็กซี่ที่ไม่มีใบอนุญาตพอดี เขาจึงต้องเรียกรถผ่านแอป มือสั่นจนแทบกดไม่ถูก ไม่มีใครรับงาน เขาก็เพิ่มราคาไปเรื่อย ๆ