ในกระโจมของเฉินฉงจิ้นมีทหารอยู่ 5 คน ได้แก่ เฉินฉงจิ้น หลิวเหยียนฉิน เว่ยฮุย อู๋ตู และเริ่นเจ๋อเอิน ในบรรดาพวกเขา มีเพียงเริ่นเจ๋อเอินที่เป็นคนเหอตง ส่วนที่เหลือล้วนเป็นคนอวี๋หยาง นับว่าเป็นคนบ้านเดียวกันทั้งสิ้น
กระโจมหนึ่งหลังมีคน 5 คน เพราะมิได้อยู่ระหว่างเดินทัพ หากเป็นยามเดินทัพ โดยทั่วไปกระโจมหนึ่งหลังจะมีคนอยู่ 10 คน
เมื่อได้ยินหลิวเหยียนฉินพูดจาโอ้อวดเกินจริง เฉินฉงจิ้นในฐานะผู้รับมุกย่อมไม่อาจนิ่งเฉย จึงเอ่ยถามว่า “จะไปที่ใด?”
หลิวเหยียนฉินเห็นทุกคนหันมามองตน ก็กล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “พวกเราจะไปโยวโจวแล้ว ไม่แน่ว่าพวกเราอาจได้เป็นทหารองครักษ์ของท่านผู้ว่าจางก็ได้”
เว่ยฮุยที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะเยาะ โยนคำหนึ่งทิ้งไว้ว่า “ฝันไปเถอะ!” แล้วเอนกายกลับลงบนเตียง ไม่สนใจหลิวเหยียนฉินอีก
คนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้นก็หมดความสนใจ ต่างกลับไปทำธุระของตน หลิวเหยียนฉินเห็นเช่นนั้นก็ร้อนใจ “จริงนะ ข้าไม่ได้หลอกพวกเจ้า!”
เฉินฉงจิ้นถามด้วยความสงสัยว่า “เจ้าเป็นทหารชั้นผู้น้อยเหมือนพวกเรา แล้วไปรู้ข่าวมาจากที่ใด?”
หลิวเหยียนฉินกลับอึกอักอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พวกเจ้า แต่ข้ากล้าเดิมพัน พวกเจ้าคนใดจะเดิมพันกับข้าบ้าง?”
เดิมพันหรือ? เฉินฉงจิ้นไม่สนใจเรื่องนี้ ทว่าเว่ยฮุยได้ยินแล้วกลับลุกขึ้นนั่ง “ข้ากล้าเดิมพัน แต่จะเดิมพันสิ่งใด?”
หลิวเหยียนฉินครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “เงินเดือนทหารสามเดือน เป็นเงิน 6 พวง!”
สีหน้าเว่ยฮุยเผยแววลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็กัดฟันกล่าวเสียงดังว่า “ได้ เดิมพัน 6 พวง หากไม่ใช่ทหารองครักษ์ ก็ถือว่าเจ้าแพ้”