เงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย ลี่จือสบเข้ากับดวงตาของเซี่ยจี๋ชวน
สายตาคู่นั้นราวกับจับต้องได้ เริ่มจากทอดลงบนมุมปากของเขาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเลื่อนสูงขึ้นมาทีละนิ้ว จนสุดท้ายประสานเข้ากับดวงตาของเขา
เซี่ยจี๋ชวนใช้หางตาวาดตามแนวริมฝีปากแดงระเรื่อนั้น ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ น้ำเสียงแหบพร่าลงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“ลี่จือกินลิ้นจี่ไหม?”
ลี่จือ “……”
ความร้อนแผ่จากโคนหูขึ้นมา เผาจนใบหูทั้งสองข้างของลี่จือแดงระเรื่อ
เขาคาบลูกอมแท่งอยู่ ถูกบังคับให้เอนตัวไปข้างหน้าเกือบครึ่งตัว
ไม้ลูกอมสั้นมาก เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงไออุ่นจากปลายนิ้วของเซี่ยจี๋ชวน
ห่างกันเพียงนิดเดียวที่แทบไม่มีความหมาย ราวกับแค่เขาเม้มปากนิดหน่อย ริมฝีปากก็จะสัมผัสนิ้วที่คีบไม้ลูกอมอยู่ได้
ลูกอมในปากไม่รู้ว่าควรกินต่อหรือคายออกดี ท่าทางอมอยู่กลับกลายเป็นชวนให้คิดไปไกลอย่างกะทันหัน
ลี่จือรู้สึกเหมือนควันกำลังพวยพุ่งออกจากหัว
ท่านี้มันแย่ชะมัด!
เขากระตุกอีกครั้งอย่างแรง แต่มือที่คีบไม้ลูกอมอยู่กลับนิ่งสนิทราวขุนเขา
ลี่จือเริ่มโมโหขึ้นมานิด ๆ “รีบปล่อยสิ! ทำอะไรน่ะ……”
เซี่ยจี๋ชวนหัวเราะเบา ๆ เห็นความขุ่นเคืองเล็ก ๆ ของลี่จือจวนจะลอยขึ้นมาถึงคิ้วแล้ว ถึงค่อย ๆ คลายมืออย่างไม่รีบร้อน
พอได้ช่องว่าง ลี่จือก็รีบกลิ้งลูกอมไปไว้ข้างกระพุ้งแก้ม แล้วบ่นอู้อี้