เกมจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว
สือข่ายที่แอบดูหน้าจอลงโทษให้ทั้งสองคนไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน โดยอ้างว่าเพื่อฝึกความเข้าขากัน
ช่วงนี้ผลงานของ QW ไม่ค่อยดีนัก นักลงทุนเบื้องหลังก็ยิ่งไม่ใส่ใจทีมมากขึ้นทุกวัน คุณภาพอาหารในโรงอาหารของเบสจึงแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
แต่ลี่จือยังคงเดินดูตามเคาน์เตอร์อาหารต่าง ๆ อย่างกระตือรือร้น ยื่นหน้าเข้าไปมองข้างใน
ถึงทุกคนจะบอกว่าอาหารไม่อร่อย แต่เขากลับรู้สึกว่ามันอร่อยดี ทุกครั้งที่มากินข้าว อารมณ์ก็จะดีขึ้น
แน่นอนว่า ถ้าข้างกายไม่มีคนที่ทำหน้าบึ้งปล่อยรังสีอึมครึมอยู่ด้วยก็คงดีกว่านี้
เซี่ยจี๋ชวนยืนอยู่ข้างเขา สายตากวาดผ่านอาหารหน้าตาชวนเป็นห่วง คิ้วขมวดแน่นจนคงหนีบแมลงวันตายได้
ลี่จือไม่สนใจเขา ไม่นานก็เลือกมื้อเย็นของตัวเองได้ “ผมจะกินข้าวผัดหยางโจว”
เซี่ยจี๋ชวนไม่สนใจอาหารในโรงอาหารแม้แต่น้อย พอได้ยินก็เลือกเมนูที่สะดวกที่สุดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมกินอาหารจานด่วน”
อาหารจานด่วนกับข้าวผัดอยู่คนละทางกัน
พอพูดจบ ทั้งคู่ก็หันหลังพร้อมกัน วิ่งไปยังอาหารของตัวเอง แต่กลับถูกเชือกพลาสติกยืดหดที่พันอยู่บนข้อมือดึงรั้งไว้กับที่
เชือกยืดหดและคืนตัวได้ดีเกินไป ลี่จือยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกแรงกระชากจากฝั่งเซี่ยจี๋ชวนดึงเข้าไปอย่างแรง
ตัวเขาพุ่งชนแผ่นหลังอีกฝ่ายดังโครม ปลายจมูกกระแทกเข้ากับกระดูกสะบักของเซี่ยจี๋ชวน เจ็บจนขอบตาร้อนผ่าว
พอตั้งสติได้ ทั้งคู่ก็ก้มมองเชือกสปริงพลาสติกสีสันฉูดฉาดที่ข้อมือพร้อมกัน แล้วตกอยู่ในความเงียบ
นี่คือของที่สือข่ายผูกให้พวกเขาก่อนเดินจากไป
มันเป็นเชือกกันเด็กหลงแบบที่เด็กอนุบาลใช้ เชือกเส้นหนึ่งเชื่อมสายรัดข้อมือพลาสติกสองวง ตรงกลางเป็นเชือกพลาสติกยืดหด ต่อให้ดึงแค่ไหนก็ไม่ขาด