(นิยายรักหวานแหววสมองเบา ที่ฝากสมองไว้ที่นี่เลยจ้า ^ ^)
[ท่าเต้นยั่วยวนเกินไปแล้ว ถั่วเปา ช่วยกดสร้างรูปบิกินีของสตรีมเมอร์ให้หน่อย]
[บิกินีพอเถอะ ระวังสตรีมเมอร์สร้างรูปหน้าบาน ๆ ของนายนะ]
[อะไรคือรูปหน้าบาน ของแบบนั้นเขาเรียกว่าเปิดโปงตะหาก!]
[จบแบบนี้ก็เลยเป็นการฆ่าอย่างเลือดเย็นเลยเหรอ?]
[ไม่เคยดูการแข่งขันมืออาชีพเลย แล้วคนที่สตรีมเมอร์เพิ่งฆ่าไปเมื่อกี้คือผู้เล่นอาชีพเหรอ?]
[แฟนคลับของนักแข่งที่ดวงไม่แข็งพอเห็นแล้วหมดกรรมตรงนั้นเลย]
[ตอบคุณชั้นบนสุด ใช่ครับ สตรีมเมอร์ชอบฆ่าผู้เล่นอาชีพหลายต่อหลายคน แล้วเต้นบนศพพวกเขา]
[ฮ่า ๆ ผู้มีจิตใจดีเป็นอันดับหนึ่งจากท้ายโลก]
ข้อความในห้องไลฟ์สตีมไหลผ่านหน้าจออย่างคึกคัก
ในภาพเกม โมเดลตัวละครที่ถูกสังหารแล้วนอนเหยียดอยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
และข้าง ๆ ตัวเขา มีใครบางคนกำลังบังคับฮีโรให้เดินวนไปมา พร้อมชูป้ายเต้นรำ
บนป้ายเขียนว่า "ขอโทษครับ มือลั่น" สร้างความเสียดแทงใจได้เต็มพิกัด
ประกอบกับท่าเต้นตลก ๆ ถือเป็นการเยาะเย้ยขั้นสุดยอด
[จะบอกว่าการกระทำแบบนี้ก็ไร้มารยาทเกินไปแล้ว แค่ฆ่าได้ครั้งเดียวก็ยั่วกันขนาดนี้เลย?]
[รู้สึกเหมือนพวกที่หลุดจากระบบการศึกษาภาคบังคับ ไอ้พวกเด็กแว้นกางเกงเป้าเปิดที่แม้แต่กางเกงเด็กยังใส่ไม่ได้]
[กีฬาอีสปอร์ต ฝีมือไม่ดีคือบาปแท้ ๆ สตรีมเมอร์ฆ่าคนแล้วยั่วเย้านิดหน่อยจะเป็นไรไป? กินข้าวบ้านนายหรือไง?]
[สมคำว่าสไตล์แฟน ๆ เหมือนเจ้าตัวเลย ห้องไลฟ์สก๊อกกาจริง ๆ]
เสียงถุงพลาสติกกรุบกริบดังมาจากนอกจอ
"เด็กน้อยทั้งหลาย"
เสียงขี้เกียจ ๆ ลอยมาเอื่อย ๆ แฝงความสดใสแบบเด็กหนุ่ม ผสมกับเสียงกัดมันฝรั่งทอดกรอบดังกร้วม ๆ
"ฉันฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้าแล้ว พวกเธอกัดฉันก็ไม่มีประโยชน์นะ"
[ยอมใจแล้ว ข้านี่แหละสู้กับฝูงชนเพื่อปกป้องแก แกกลับมานั่งสบายใจเฉิบกินมันฝรั่งทอดอยู่ที่นี่?]
[ไม่เข้าใจเลยว่ามีอะไรน่าชื่นชมในตัวสตรีมเมอร์ไร้มารยาทที่ชอบยั่วเย้าคนอื่น]
[พวกสายเทคนิคไม่เข้าใจเหรอ? ด้วยฝีมือการเล่นเกมของสตรีมเมอร์คนนี้ ฉันติดตามเขาได้ตลอดชีวิตเลยนะ]
[คุณพระ แค่บอกทีว่าสตรีมเมอร์กินขนมไปด้วยพลางสังหารผู้เล่นอาชีพไปด้วยเมื่อกี้]
[ไม่ถึงขนาดนั้น สตรีมเมอร์แค่ชอบแอบหยิบกินสักชิ้นในช่วงจังหวะกลับบ้านเติมเลือด]
[ไม่รักงานเอาเสียเลย]
ลี่จือผู้ไม่รักงานเช็ดมือที่เปื้อนเศษขนม แล้วเลื่อนนิ้วส่ง "ของขวัญแบนสิบปี" ให้คนที่พาลด่าแฟนคลับของเขาด้วย
จากนั้นก็เตะคนพวกนั้นออกจากห้องไลฟ์สตีมอย่างเหี้ยมโหด
เขาบังคับฮีโรที่เพิ่งเต้นเสร็จกลับบ้านเติมเลือดให้ก้าวเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงขี้เกียจเหมือนเดิม
"ฮีโรยังกลับบ้านเติมเลือดได้เลย ฉันกินมันฝรั่งทอดเติมพลังหน่อยเป็นอะไรไป?"
ข้อความในแชตยังคงแบ่งเป็นสองขั้วรุนแรง คนส่วนน้อยหลงใหลเอ็นดู คนส่วนใหญ่ไล่ด่าตาม ๆ กัน
ลี่จือก็ไม่ได้สนใจว่าข้อความที่ด่าเขาในแชตจะว่าอะไร
ข้อความยิ่งเยอะ ห้องไลฟ์เขาก็ยิ่งมีการเข้าชมดี รายได้ก็มากขึ้น
ใครจะไปมีเรื่องขัดแย้งกับเงินล่ะ?
ในภาพเกม ฮีโรที่ลี่จือควบคุมเพิ่งเดินไปถึงจุดปะทะมินเนียน ก็เจอกับผู้เล่นตำแหน่งมิดเลนฝ่ายตรงข้ามที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาหลังถูกเขาฆ่า
คนนั้นยืนงงอยู่หน้าป้อม
ลี่จือรู้สึกอยากขำนิด ๆ พลางโต้ตอบกับผู้ชมในห้องไลฟ์อย่างเป็นมิตร
"คนนี้ยืนเซ่อทำไมน่ะ? มาเร็วจังเลยนะ ก็แค่มาถึงเลนได้เร็วกว่าฉันนิดหน่อย"
[ก็แหงล่ะ เขาไม่ได้กินมันฝรั่งทอดนี่]
[ก็แหงล่ะ เขาไม่ได้เต้นรำชูป้ายเสียเวลาเลยนี่]
[ก็แหงล่ะ ที่ยืนเซ่ออยู่ก็คือกำลังจ้องจะฆ่านายอยู่น่ะสิ]
ราวกับจะยืนยันคำตอบของข้อความในแชต วินาทีต่อมาบนหน้าจอเกมก็ปรากฏหน้าต่างแชตรวม
[(ทั้งหมด) ปลาจี้อวี๋: คุณคือ Lychee เหรอ?]
ลี่จือเลิกคิ้ว แปลกใจเล็กน้อย "แค่ฆ่าได้ครั้งเดียวก็จำฉันได้เลย?"
[ก็แหงล่ะ นอกจากนายแล้ว ใครจะบ้าฆ่าผู้เล่นอาชีพได้แล้วยังย่ามใจชูป้ายเต้นรำอีก?]
ลี่จือเป็นหนึ่งในสตรีมเมอร์แถวหน้าของหมวดเกมบนแพลตฟอร์มไลฟ์สตรีมมิงหยางซีจื่อ ชื่อไอดีตอนไลฟ์คือ Lychee (ลิ้นจี่)
คนที่เล่นเกมเก่งมีเป็นหมื่นเป็นแสน แต่จู่ ๆ ลี่จือก็โดดเด่นขึ้นมาจากเหล่าสตรีมเมอร์
เพราะสไตล์การไลฟ์ที่โดดเด่นชัดเจนของเขา: ชอบยั่วยุผู้เล่นอาชีพหลายต่อหลายคนเป็นอย่างมาก
และหมกมุ่นอยู่กับการกระทำเยาะเย้ยแบบเด็กประถมไร้เดียงสาหลังจากสังหารอีกฝ่าย
แม้จะพูดได้ว่าอานุภาพทำลายล้างเป็นศูนย์ แต่ความน่ารังเกียจนั้นสูงสุด ๆ ชวนให้แฟน ๆ ของผู้เล่นอีสปอร์ตโกรธแค้นได้ง่ายดาย
ถูกไล่ด่าอยู่บ่อยครั้ง
เพราะเหตุนี้เขายิ่งถูกด่ายิ่งดัง ราวกับเติบโตอย่างคลุมเครือขึ้นมาเป็นสตรีมเมอร์ระดับล้านฟอลโลเวอร์ในวงการเกม
กว่าที่เหล่าคนเกลียดจะรู้ตัวว่ายิ่งด่าก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายดังขึ้นมา ก็สายเกินไปเสียแล้ว
แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็จนปัญญา
เพราะฝีมือของลี่จือนั้นเก่งกาจจริง ๆ
ในเว็บบอร์ดถูกด่าจนข้อความซ้อนกันเป็นล้าน ๆ คอมเมนต์ ไม่มีสักชั้นที่ว่าเขาเล่นห่วย
เหตุผลนั้นไม่มีอะไรเลย เมื่อเจอกับผู้เล่นอาชีพในเกม ในสถานการณ์ตัวต่อตัว ลี่จือมีอัตราชนะเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์
ถูกชาวเน็ตที่ชอบดูความวุ่นวายตั้งฉายาติดตลกว่า "จ้าวแห่งมิดเลนชาวบ้าน"
"ศึกหมื่นภพ" เป็นเกมมือถือ MOBA แนวแฟนตาซีตะวันออก แบบ 5V5 ต่อสู้อย่างยุติธรรม
ใช้ "หมื่นเผ่าพร้อมใจ ก้าวข้ามพรมแดนช่วงชิง" เป็นโลกทัศน์ รวมฮีโรหลากหลาย จุดเด่นคือการต่อสู้เป็นทีมที่รวดเร็วและการปะทะในเลนที่เท่าเทียม
ผู้เล่นควบคุมฮีโร ดันป้อมตามสามเลน ร่วมมือกันต่อสู้เป็นทีม ทำลายฐานศัตรูเพื่อชัยชนะ
เหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัย ความนิยมสูงมาก ดังนั้นชื่อเสียงของลี่จือก็สูงขึ้นตามไปด้วย
[ที่ไม่รู้จักนายนั่นสิถึงจะแปลก? เพราะในการจับคู่แบบสุ่ม จะเจอคนธรรมดาที่สังหารผู้เล่นอาชีพได้ก็หายากแล้ว]
[ฮ่า ๆ หน้าไม่อายที่เต้นว่อนไปมาก็หายากกว่า]
[ถือว่าเป็นของที่หายากเลยมีค่าอย่างหนึ่ง!]
[แล้วตกลงทำไมสตรีมเมอร์ถึงเกลียดนักกีฬาอาชีพนัก ต้องเต้นรำให้ได้?]
ลี่จือไม่ปฏิเสธต่อคำครหาของข้อความในแชต เหลวไหลตอบไปส่ง ๆ
"พวกเธอไม่รู้สึกเหรอว่าการทำแบบนี้ มันมีความรู้สึกพึงพอใจอย่างน่าประหลาดเหมือนชนเผ่าดึกดำบรรพ์ล่าเหยื่อเสร็จแล้วก็เต้นรำรอบกองไฟฉลอง?"
[………]
[ที่แท้นายก็รู้ตัวนะเว้ยว่ามันน่าประหลาด]
[ฉันจะลาออกจากงานมานั่งวิเคราะห์ประโยคนี้อยู่บ้าน]
มุกตลกบินว่อนไปทั่วแชต ลี่จือมองผ่าน ๆ แวบหนึ่งแล้วหัวเราะ มือไวเก็บทหารมินเนียนเลนสุดท้ายอย่างรวดเร็ว เกิดอารมณ์อยากตอบสิ่งที่อีกฝ่ายพูดขึ้นมาหน่อย ๆ
[(ทั้งหมด) พวกที่แย่งมินเนียนฉันเป็นหมาหมู่: ใช่ฉันเอง]
คิดว่าจะตอบโต้ด้วยคำด่าสองสามคำ แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ข้อความก็ทะลักออกมาทีละข้อสองข้อ
[(ทั้งหมด) ปลาจี้อวี๋: คุณคือแฟนพันธุ์แท้จริง ๆ!]
[(ทั้งหมด) ปลาจี้อวี๋: คุณสามี ป้ายไฟในห้องไลฟ์ของคุณฉันอัปเกรดจนเต็มระดับแล้วนะ]
[(ทั้งหมด) ปลาจี้อวี๋: จริง ๆ แล้วตั้งแต่ตอนแรกที่เห็นคุณเล่นจินเกอเริ่มต้นเรียนสกิลสอง ฉันก็เดาแล้วล่ะว่าจะเป็นคุณหรือเปล่า ปรากฏว่าเป็นคุณจริง ๆ!]
เกมนี้ลี่จือเล่นฮีโรชื่อจินเกอ นักเวทย์สายลอบสังหาร
คนที่เล่นฮีโรตัวนี้ส่วนใหญ่ตอนเปิดเกมที่เลนกลางจะเรียนสกิลหนึ่งซึ่งเป็นสกิลโจมตีพื้นที่เพื่อเคลียร์มินเนียนอัปเลเวลได้สะดวก แต่ลี่จือชอบเรียนสกิลสองก่อน
ด้วยการเคลื่อนย้ายที่ยืดหยุ่นของสกิล โดยพื้นฐานแล้วแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของเกม หากลี่จือเล่นจินเกอ ก็สามารถเก็บฟิสต์บลัดของฝ่ายตรงข้ามได้
เหมือนกับปลาจี้อวี๋ที่เพิ่งถูกฆ่าไปเมื่อกี้ ก็คือคนแรกที่ตายในเกมนี้
[(ทั้งหมด) ปลาจี้อวี๋: คุณสามีพูดอะไรหน่อยสิ]
ลี่จือ: "……"
เนื่องด้วยพฤติกรรมยั่วเย้าที่ต่ำทราม ผนวกกับวิธีการสังหารที่โหดเหี้ยม ภาพลักษณ์ของลี่จือในโลกออนไลน์คือพวกอัลฟ่าจอมสกปรกที่ไม่ยอมอาบน้ำเป็นสิบวัน
ชาวเน็ตก็เลยผลักไสไล่ส่งกันไปมา "สามีแก" "สามีแก"
จากนั้นก็ค่อย ๆ กลายเป็นว่าหลายคนเรียกเขาว่าสามีด้วยความคึกคะนองเพื่อจงใจทำให้เขาขยะแขยง
แต่ลี่จือไม่เคยเห็นเพราะถือว่าไม่มีอยู่ เห็นปุ๊บก็บล็อกปั๊บ
ไม่เคยคิดว่าสักวันหนึ่งจะถูกดูหมิ่นอย่างเปิดเผยเช่นนี้
ชั่วขณะนั้นก็แยกไม่ออกเลยว่าปลาจี้อวี๋ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นแฟนพันธุ์แท้หรือพวกชอบหาเรื่องกันแน่
ในใจเขาไม่สบอารมณ์ เลยอยากจะขัดใจคนฝั่งตรงข้ามบ้าง
[(ทั้งหมด) พวกที่แย่งมินเนียนฉันเป็นหมาหมู่: ฉันกำลังไลฟ์อยู่ แฟน ๆ ของผู้เล่นอาชีพหลายต่อหลายคนก็อยู่ด้วย เป็นไปได้ว่าของเธอก็มี]
หมายความว่าโฉมหน้าของเธอแบบนี้ถูกพี่น้องประชาชนทั่วไปเห็นหมดแล้ว
แต่คนฝั่งตรงข้ามนั้นราวกับมีดและปืนฟันแทงไม่เข้า พิษร้อยชนิดก็ทำอะไรไม่ได้
[(ทั้งหมด) ปลาจี้อวี๋: ฉันรู้ดีจ้ะคุณสามี ไม่กลัวหรอก ฉันก็กำลังดูอยู่เหมือนกันนะ ovo!]
ลี่จือ: "……"
แฟนคลับที่ฉีกหน้าฉีกตากันทั้งสองฝ่าย: "……"
[ว่าด้วยเรื่องที่สามีฉันเรียกสตรีมเมอร์ที่ฉันเกลียดว่าสามี]
[ว่าด้วยเรื่องที่สามีฉันถูกนักแข่งที่ฉันเกลียดเรียกสามี]
[พวกคุณชั้นบนนี่เล่นตลกกันอยู่เหรอ?]
[เฮ้ นี่คือหุบเขานะ เป็นสนามรบนะ พวกนายทำอะไรกันอยู่?]
[กำลังจีบกันอยู่มั้ง (ไม่ใช่ละ)]