ท่ามกลางพายุอำนาจสะเทือนฟ้า ตี้หลงเซวียนเผชิญหน้าอย่างเยือกเย็น ไร้แววหวาดหวั่นแม้แต่น้อย!
ทว่าสีหน้าเช่นนั้น เมื่อตกอยู่ในสายตาของสมาชิกยุทธมังกรทั้งสี่ที่นำตัวเขามา กลับถูกมองว่าขวัญหนีดีฝ่อ ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
"เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ถ้ากลัวแล้ว ตอนนี้ก็คุกเข่าลง คลานไปเหมือนหมา ก็น่าจะได้รับอภัย!"
"ใช่แล้ว ยุทธมังกรแม้จะแข็งแกร่ง แต่ไม่ฆ่าหมูหมา!"
ทั้งสี่สบประมาทต่อเนื่อง
แต่คำพูดยังไม่ทันขาด เสียงหัวเราะก็หยุดชะงักกึก!
ตี้หลงเซวียนสะบัดมือเดียว สี่ฝ่ามือดั่งพายุกระหน่ำซัด กระหน่ำลงบนใบหน้าทั้งสี่!
รวดเร็วปานสายฟ้า ต่อให้ทั้งสี่เป็นยุทธมังกรระดับ A มีพลังฝีมือระดับปรมาจารย์นักรบขั้นห้า ก็ไร้ความสามารถจะต้านทาน
เพียงพริบตา ใบหน้าทั้งสองข้างถูกตบแหลกเหลว เนื้อเลือดเละ กระเด็นกระแทกพื้นไปไกลหกเมตร ไร้การเคลื่อนไหว!
"หนวกหู!"
ตี้หลงเซวียนพ่นสองคำ ก้าวเท้าช้า ๆ มุ่งสู่กองทัพยุทธมังกรห้าร้อยนาย!
ในสายตาผู้อื่น ถ้ำพญามารคือรังมังกรเสืออย่างแท้จริง ใครกล้าบังอาจมาอวดเก่งที่นี่ ก็ไม่ต่างอะไรกับมาเบื่อชีวิตตัวเองในศาลเจ้าแม่กวนอิม เป็นการหาที่ตายล้วน ๆ!
แต่ในสายตาของตี้หลงเซวียน เวลานี้ตรงหน้าเป็นเพียงเด็กเกเรที่กำเริบกว่าเล็กน้อยเท่านั้น
ก็แค่ชกต่อยกันไม่ใช่รึ?
ไม่มีใคร หมัดหนัก กว่าเขา!
แต่เมื่อเดินมาได้ไม่กี่สิบก้าว ดวงตาของตี้หลงเซวียนกลับค่อย ๆ เยียบเย็นลงอย่างยิ่ง!
เพราะเขาเห็นคนรู้จักคนหนึ่ง
หยางมี่ซือมาที่นี่ด้วย และบนใบหน้างามไร้ที่ติ ยังปรากฏรอยนิ้วมือฟกช้ำม่วงเขียวห้ารอย ชัดเจนว่าถูกใครบางคนตบ
และเบื้องหน้าของหยางมี่ซือ ยังมีชายวัยกลางคนสีหน้าคร่ำเคร่งยืนอยู่
ชายวัยกลางคนผู้นี้มีอำนาจน่าเกรงขาม พลังฝีมือระดับสุดยอดปรมาจารย์ยุทธขั้นตี้ วางไว้ในเขตเหิงเจียงย่อมเป็นยอดฝีมือแถวหน้า เทียบเคียงได้กับหนานเทียนสยงในอดีต