ตี้หลงเซวียนไม่มีสิทธิ์เลือกใด ๆ เลยแม้แต่น้อย!
ท่ามกลางเสียงร่ำไห้ของหนิงเทียนฉี เกมโหดร้ายผิดมนุษย์ก็เริ่มต้นขึ้น
รอบแรก ทั้งสิบคนเหนี่ยวไกพร้อมกัน!
อากาศนิ่งสนิทราวกับแข็งตัว
ทุกคนประสาทตึงเครียด แต่น่าเสียดาย... กลับไม่มีกระสุนสักนัดปรากฏออกมา
อันเต๋อฮวาถึงกับปรบมือ "ไอ้หนู โชคดีจริงนะ ดูท่าพระเจ้าคงอยากให้นายอยู่ต่ออีกหน่อย!"
"ไม่ใช่หรอก พระเจ้าไม่เคยคิดจะให้ข้าตายต่างหาก"
ในแววตาของตี้หลงเซวียน ประกายแห่งความเย้ยหยันวาบขึ้น!
เขามองหนิงเทียนฉี พร้อมกับก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าวอย่างปลอดภัย!
ไกลออกไป บรูซหรี่ตาลง
ไม่รู้ทำไม ในตัวของชายหนุ่มชาวตงฮั่นผู้นี้ เขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่อันตรายอย่างร้ายแรง!
กลิ่นอายแบบนี้เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน ลึกลับและทรงพลัง ราวกับ... เหวที่หยั่งไม่ถึง!
แต่บรูซก็กดความรู้สึกไม่สบายใจลงไปได้อย่างรวดเร็ว เพราะตี้หลงเซวียนตรงหน้าในสายตาเขา ตายสนิทไปแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์
ในฐานะนักฆ่าระดับสูง เขาย่อมรู้ดีว่า การที่กระสุนปืนจะถูกยิงออกไปจนสังหารคนนั้น ใช้เวลาเพียงไม่กี่มิลลิวินาทีเท่านั้น
ด้วยความเร็วของเขา อย่างน้อยต้องมีระยะห้าสิบเมตร จึงจะสามารถช่วยคนออกมาได้โดยไม่สนเรื่องอาวุธปืน!
และเมื่อตัดสินจากระยะห่างในตอนนี้ ตี้หลงเซวียนต้องเดินออกไปอีกอย่างน้อยห้าก้าวอย่างปลอดภัย จึงจะย่นระยะห้ากับหนิงเทียนฉีให้เหลือห้าสามสิบเมตร
ห้าก้าวเนี่ยนะ?
เหอะเหอะ ตี้หลงเซวียนคงบาดเจ็บสาหัส หรือไม่ก็นอนตายเป็นศพอยู่ในห้องนี้ไปนานแล้ว!
นอกจากนั้น บรูซไม่คิดว่า คู่ต่อสู้จะมีความสามารถทางการต่อสู้ที่ทัดเทียมกับเขาได้
เศรษฐีอีกเก้าคนพากันหัวเราะเย็นชาและน่าขนลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!
"มันต้องเกือบถูกขวัญหนีตายแหง ๆ ฮ่า ๆ ๆ!!"
"ดูสีหน้ามันสิ ตื่นเต้นเหมือนหนูที่ขโมยของเลย!"