ตี้หลงเซวียนพินิจมองเข้าไปภายใน กลับพบว่ามีเพียงเมล็ดพันธุ์พืชประหลาดเพียงเม็ดเดียว
ดูคล้ายเม็ดมะม่วงหิมพานต์
หลังจากหยิบออกมา เขาดมดู ไร้ซึ่งกลิ่นใด แม้ขนาดไม่ใหญ่ แต่สัมผัสในมือกลับหนักอึ้งยิ่งนัก ราวกับ...
ราวกับหนักหนึ่งร้อยชั่ง!
นี่ช่างประหลาดยิ่งนัก
เมื่อนึกถึงสิ่งที่มารดาทิ้งไว้ ล้วนลึกลับและทรงพลังยิ่ง ตี้หลงเซวียนเดาได้ว่าเมล็ดพันธุ์นี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
เขาเก็บใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงนำของที่เหลือในตู้เซฟใส่ถุงจนหมด
แล้วจึงหันไปมองผานกู่
ชายร่างกำยำผู้อยู่ด้านข้าง เกรงว่าจะถูกสังหาร จึงก้มตัวกล่าวอย่างระมัดระวัง "คุณตี้ ข้ายังได้ยินเรื่องประหลาดอีกเรื่องหนึ่ง หากท่านอยากฟัง ข้าสามารถเล่าให้ฟังได้"
"ว่าไป"
ตี้หลงเซวียนเอ่ยเรียบเฉย
"ว่ากันว่า ครั้งหนึ่ง ตั๊กม้อได้ตักของเหลวในภาชนะนี้ออกมาหนึ่งชาม ป้อนให้แกะตัวหนึ่ง ผลคือแกะตัวนั้นดุร้ายผิดปกติ พุ่งชนคนตายไปสิบกว่าคน ภายหลังจับส่งสวนสัตว์ กระทั่งเสือยังถูกมันชนตาย แถมกินเนื้อด้วย"
ชายร่างกำยำเล่า
ตี้หลงเซวียนฟังจบ ยิ่งเกิดความสนใจในของเหลวภายในขึ้นอีกหลายส่วน
"เจ้าไปหาสิ่งมีชีวิตมาให้ข้า"
"ได้... ครับ"
ชายร่างกำยำหมุนตัวเดินออกไป ดวงตาฉายแววตื่นเต้น
ใครจะรู้ เพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ในร่างกายก็มีเสียงฟิ้ว! ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งเข้าใส่!
เขาหยุดชะงักอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว ความคิดจะฉวยโอกาสหลบหนีดับวูบลงในพริบตา!