ตี้หลงเซวียนไตร่ตรองทุกอย่างอย่างแจ่มแจ้ง และเก็บความโหยหาแม่ไว้ในส่วนลึกของใจ เขาสงบอารมณ์แล้วเดินไปที่ห้องนักบินด้านหน้า
องค์หญิงสามหันมามอง "ถามทุกอย่างชัดเจนแล้วหรือ?"
"อืม แต่ข้าต้องกลับไปอีกครั้ง"
ตี้หลงเซวียนพยักหน้าตอบ
"กลับไปอีก? ดอกไม้เพลิงบนซีป๋อลี่ครั้งนั้นตระการตายิ่งนัก เกรงว่าราชวงศ์หมีขาวจะส่งคนมาตรวจสอบทันที เจ้ากลับไปตอนนี้ก็ไม่ต่างจากหาที่ตาย"
องค์หญิงสามกล่าวขึ้นในทันที
โอวหยางจิ้งก็พยักหน้า "แม่ทัพตี้ พวกเราใกล้จะข้ามพรมแดนแล้ว ท่านอย่ากลับไปเสี่ยงเลยขอรับ"
แต่ตี้หลงเซวียนกลับส่ายหัว "ไม่ ข้าต้องกลับไป แต่พวกเจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่เป็นอะไร"
พูดจบ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้ใต้เฮลิคอปเตอร์เป็นทะเลสาบขนาดมหึมาพอดิบพอดี ประหนึ่งกระจกเงาบานใหญ่ที่นอนแผ่บนพื้นปฐพี
"ศิษย์น้อง เจ้าคิดอะไรอยู่ หรือว่าเจ้าจะกระโดดลงไป?!!"
องค์หญิงสามถามด้วยความตะลึงงัน
ตี้หลงเซวียนพยักหน้า "ทำไมจะไม่ได้เล่า หากข้ากลับไปที่สมรภูมิแดนเหนือ แล้วค่อยย้อนกลับซีป๋อลี่ มันเสียเวลามากเกินไป ข้ากระโดดลงไปตรงนี้แหละ พวกเจ้าวางใจเถิด"
องค์หญิงสามฟังจบทั้งคนก็ตะลึงงันค้างไป!
เคยเห็นคนไม่กลัวตาย แต่เพิ่งเคยเห็นคนบ้าระห่ำถึงเพียงนี้!
โอวหยางจิ้งชั่วขณะนั้นสีหน้าก็เกินจริงไปด้วย!
แต่ทั้งสองคนห้ามตี้หลงเซวียนไม่ได้ ไม่กี่วินาทีต่อมาก็เปิดประตูห้องเครื่อง ตี้หลงเซวียนกระโจนร่างดุจสายฟ้าพุ่งออกจากเฮลิคอปเตอร์
ฟิ้ว! สายลมคำราม หายวับไร้ร่องรอย!
องค์หญิงสามกับโอวหยางจิ้งมองลงไปเบื้องล่าง ประสาทล้วนตึงเปรี๊ยะ ทั้งสองตกตะลึงราวกับเห็นเซียน!