เยว่เจิ้นซิงได้ยินดังนั้น ราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่สุด!
ในนครหลวง สมาคมหลงชูคือขุมอำนาจระดับสูงสามอันดับแรก ไม่เคยเห็นใครกล้าทำกับเขา กล้าพูดกับสมาคมหลงชูเช่นนี้!
"เจ้าคิดแล้วหรือ ว่าพูดเช่นนี้ต้องชดใช้ราคาค่างวดอะไรบ้าง?"
เยว่เจิ้นซิงเอ่ยเยือกเย็น อุณหภูมิโดยรอบลดวูบ!
ตระกูลจ้านแม้แข็งแกร่ง ก็เป็นเพียงตระกูลใหญ่ ส่วนสมาคมหลงชูคือขุมอำนาจใหญ่ยักษ์ที่กุมทั้งวงการค้าและโลกใต้ดิน!
ผู้ใดสมาคมหลงชูต้องการฆ่า แทบร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำให้อีกฝ่ายนอนตายเกลื่อนถนนได้
ไม่ว่าจะเป็นเซี่ยโหวยวิ่น เวินอวี้เหลียน หรือแขกเหรื่อที่อยู่ไกลออกไป ล้วนรู้สึกว่าละครตลกของตี้หลงเซวียนแห่งจังไถครั้งนี้ ใกล้จะปิดฉากแล้ว!
ผลลัพธ์ ต้องน่าอนาถยิ่ง
หรงชางที่ถือดาบ ยืนตัวสั่นแล้ว!
เพราะเขาก็รู้ดีว่าสมาคมหลงชูแข็งแกร่งเพียงใด
เขาได้แต่รวบรวมความกล้ามองตี้หลงเซวียน กล่าว "ท่านตี้ บางครั้งการก้มหัวชั่วคราว มิใช่ความอัปยศเสมอไป การมีชีวิตอยู่ต่อไปอาจสำคัญกว่าสิ่งใด ข้าผู้นี้ชีวิตต่ำต้อย จะช่วยถ่วงเวลาให้ท่านไม่กี่วินาที ท่านรีบหนีไปเถอะ!"
"ไม่กี่วินาที? เจ้าประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว พ่อของเจ้าจ่านเซิ่งหนานก็ไม่ได้โง่ ไฉนมีลูกโง่เช่นเจ้าได้"
เยว่เจิ้นซิงเอ่ยเย็นชา
ทว่าสิ้นคำพูด พลันมีกลิ่นอายดั่งอสูรร้ายยุคโบราณดึกดำบรรพ์ ยกพลลงมา ล็อคเป้าหมายเขาแน่นหนา!
เสี้ยววินาทีนั้น เขาผู้เป็นปรมาจารย์ยุทธขั้นสวรรค์ จู่ๆ ก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดองครักษ์สักการะครึ่งก้าวปรมาจารย์ยุทธ์เซียนของตระกูลจ้านเมื่อครู่ ถึงยอมสังหารนายแล้วหนีตาย!
และพลันเข้าใจแล้วว่า เหตุใดเชื้อสายตกค้างของตระกูลตี้จากเมืองจางไถผู้นี้ จึงผยองหยิ่งเกรียวกราวเช่นนี้!
เพราะกลิ่นอายนี้ น่าสะพรึงกลัวและคลุ้มคลั่งเสียเหลือเกิน!
แทบจะทำให้เลือดลมในร่างของเขาแข็งค้างในพริบตา! เขาคือปรมาจารย์ยุทธขั้นสวรรค์ กรีฑาทัพทั่วแดนนครหลวงมาโดยตลอด ทว่าบัดนี้พลันกลายเป็นดั่งเด็กน้อยน่าสงสารผู้หนึ่ง!