ไม่นานทั้งห้าก็เดินตรงเข้าไปหาตี้หลงเซวียน!
ทุกคนในงานเบิกตากว้างจ้องมอง ต่างตัดสินแล้วว่าตี้หลงเซวียนตายแน่
ต่างก็อยากเห็นว่าจุดจบของเขาจะน่าเวทนาแค่ไหน!
ส่วนตี้หลงเซวียนยังคงก้าวไปหาหลี่ชวีชิงอย่างไม่รีบร้อน ราวกับไม่มีใครขวางเขาได้
ทั้งห้าคนเห็นดังนั้นแววตาก็ยิ่งเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร!
อย่างไรก็ตามทั้งห้าลงมือพร้อมกัน หากไม่อวดฝีมือให้เต็มที่ เกรงว่าคนอื่นอาจฉกฉวยผลงานไป และหลี่ชวีชิงก็อาจไม่สำนึกบุญคุณตน
“ไอ้หนู ยังไม่รีบคุกเข่าขอขมาอีก! จะรอให้พวกข้าลงมือเลยหรือไง!”
ราชามวยฝรั่งหลี่เป่าหลัวตะโกนก้อง คนรอบข้างรู้สึกถึงขั้นแก้วหูสั่นสะเทือน!
แต่เพียงชั่วพริบตา ไม่มีใครคาดคิด จู่ ๆ หลี่เป่าหลัวก็คุกเข่าลงกับพื้น!
เริ่มดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด!
“อ๊ากกก!! ไอ้หนูแกทำอะไรข้า มันทรมานเกินไปแล้ว พวกเจ้าลงมือเร็ว! ฆ่ามัน!! มันต้องใช้วิชาชั่วร้ายแน่!”
หลี่เป่าหลัวร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด สิบนิ้วข่วนตัวเองเป็นรอยเลือดน่าสยดสยองไปทั่วร่าง!
อีกสี่คนที่เหลือเห็นดังนั้น ก็ล้มเลิกความคิดจะเกลี้ยกล่อม ร่างพุ่งทะยานเข้าใส่ตี้หลงเซวียนทันที
รองประมุขหงเหมินเป็นคนแรกที่มาถึง หมัดหนักหน่วงดั่งมังกรผงาดขึ้นจากสมุทร พลังพวยพุ่ง กวาดเอาพายุหมุนไปโดยรอบ โต๊ะเก้าอี้หลายสิบตัวถูกซัดกระเด็น ขวดเหล้าแก้วไวน์ถ้วยชามแตกกระจายเสียงดังเพล้ง!
ทว่าตี้หลงเซวียนที่เดินเข้ามากลับไม่แม้แต่จะสนใจพลังหมัดนั้น
ดันใช้ร่างรับเข้าไปดื้อ ๆ!
รองประมุขหลัวเหลยยิ้มเย็นในใจ หมัดของเขาทะลุกำแพงคอนกรีตได้