อิงหลงเฟยเริ่มรู้สึกหงุดหงิด เพราะเขารู้ดีถึงความสามารถของตี้หลงเซวียน
อุตส่าห์เชิญตัวตี้หลงเซวียนมาแล้ว แต่ดูท่าทาง คนในครอบครัวกำลังจะทำให้ตี้หลงเซวียนโมโหจากไปอีกครั้ง
ตี้หลงเซวียนมีความคิดจะไปแล้ว
แต่ถ้าจากไปตอนนี้ ก็เท่ากับตบหน้าอิงหลงเฟย
ดังนั้น เขาจึงบังคับตัวเองให้อดทนต่อไปอีกหน่อย
ไม่นานนัก ก็เห็นอิงเจวี๋ยเดินมาจากด้านหลัง เอาแขนเรียวยาวคล้องแขนชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง ค่อย ๆ เดินเข้ามา
ชายผู้นี้คิ้วเข้มดั่งกระบี่ ดวงตาเปล่งประกาย รูปร่างสูงโปร่ง สวมสูทเนี้ยบ หล่อเหลาเป็นสง่า
"พ่อ พี่จวินมาถึงเมืองอู่เฉิงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ยังไม่ได้แวะมา ตอนนี้เขามาแล้ว พ่อเชื่อเขา หรือจะเชื่อไอ้คนแซ่ตี้นั่น"
อิงเจวี๋ยทำท่าทางลำพองใจ
จวินไท่เซิ่งโค้งตัวทำความเคารพ "สวัสดีครับคุณอา สวัสดีท่านประมุขอิง"
อิงไห่ซานเห็นดังนั้น ก็รีบส่งยิ้มอ่อนโยนให้ทันที "ที่แท้เทพหมอหนุ่มจวินก็มาจริง ๆ ด้วย ดีเหลือเกิน ลูกสาวคนโตข้ามีทางรอดแล้ว"
"พ่อ พ่อทำเกินไปจริง ๆ แม่ทัพตี้ฝีมือการแพทย์ก็ไม่ธรรมดา อุตส่าห์มาไกล พวกพ่อกลับไม่ให้หน้ากันเลย"
อิงหลงเฟยอดรนทนไม่ไหวเอ่ยขึ้น
"พี่ชาย พี่พาเขาไปกินข้าว แล้วให้ผลประโยชน์เรื่องเส้นทางราชการสักหน่อยก็พอแล้ว ที่เขามาก็คงหวังเกาะอำนาจวาสนาพี่นั่นแหละ"
อิงเจวี๋ยพูดเหมือนมองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง
ตี้หลงเซวียนฟังจบ ก็ส่งเสียงเย็นชาแล้วลุกขึ้น "ท่านประมุขอิง ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยท่าน แต่ในเมื่อพวกท่านมีเทพหมออยู่แล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนดีกว่า หวังว่าพี่สาวของท่านจะหายป่วยในเร็ววัน"