มู่หยานหรานเจ็บจนตัวสั่น แต่ก็กัดฟันทนไม่ส่งเสียงร้อง!
ดวงตาเธอมีประกายโทสะแวบหนึ่ง แต่ก็รีบเก็บซ่อนทันที กัดฟันยันกายลุกขึ้น กล่าวว่า "ท่านประมุขน้อย เหตุใดจึงตีข้า ข้านำคนมาช่วยท่าน สูญเสียไปครึ่งหนึ่ง! ยังไม่พอเรียกว่าภักดีหรือ?!"
"แล้วอย่างไร นี่เรียกว่าภักดี?"
ตี้หลงเซวียนมองนางอย่างเย็นเยียบ สายตาเย็นยะเยือกราวกับหุบเหวลึก!
เพียงสบตาสามวินาที มู่หยานหรานก็พังกำแพงในใจ นางรีบคุกเข่าลง "ขออภัยประมุขน้อย ข้าผิดไปแล้ว! ต่อไปข้าไม่กล้าอีก!"
"คราวหน้า หากเจ้ายังใช้เล่ห์เหลี่ยมอีก ฆ่าโดยไม่ปราณี! ข้าตี้หลงเซวียนไม่ได้ขาดผู้ใต้บังคับบัญชา ขาดแต่ผู้ภักดีหมดใจ เจ้าทำให้ข้าผิดหวังแล้ว"
ตี้หลงเซวียนกล่าวเรียบเย็น
มู่หยานหรานคุกเข่าอยู่กับพื้น หายใจแทบไม่ออก!
กระทั่งไอสังหารที่พวยพุ่งขึ้นจากร่างตี้หลงเซวียนหายไป นางจึงได้ถอนหายใจโล่งอก
แต่ก็เดาได้ว่า ก่อนหน้านี้ตนแอบดูการต่อสู้อยู่ที่สวนด้านบน แล้วไม่รีบเข้ามาแสดงความภักดีทันที นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ตี้หลงเซวียนรังเกียจ
พฤติกรรมไม่ภักดีเพียงครั้งเดียว ก็เหมือนเข็มเล่มหนึ่ง ได้ทิ่มแทงเข้าไปในภาพจำที่ตี้หลงเซวียนมีต่อนางแล้ว
ไอ้เฒ่าซูยืนอยู่ข้าง ๆ มองแล้วใจเต้นระทึก รีบก้มตัวถาม "นายท่าน แขกเหรื่อในงานนี้ ต้องฆ่าทิ้งหรือไม่?"
"ข้าพียงมาแก้แค้น ไม่ใช่พนักงานเก็บขยะ สั่งให้แขกพวกนี้ตราบใดที่ไม่แพร่งพรายออกไป ก็ไว้ชีวิตได้ มิฉะนั้นตายสถานเดียว!"
ตี้หลงเซวียนกล่าวเย็นชา
ทันทีที่กล่าวจบ ก็เห็นไกล ๆ ปรากฏหน่วยรบพิเศษติดอาวุธกลุ่มหนึ่ง!
ทุกคนล้วนสวมชุดยุทธการพิเศษกระทรวงกลาโหมแห่งตงฮั่น! ใบหน้าเคร่งขรึม รูปร่างองอาจ เคลื่อนไหวรวดเร็ว มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่หน่วยรบพิเศษธรรมดา