"เชิญกลับเถอะ หากพบข่าวคราวของปรมาจารย์ยุทธ์ซานเมี่ยว ข้าจะให้คนไปบอกเจ้า อย่างช้าสามวัน"
จ้าวไป๋อิงกล่าว
ตี้หลงเซวียนพยักหน้า เรียกไอ้เฒ่าซูแล้วหมุนตัวจากไป
ไอ้เฒ่าซูใจสั่นสะท้านไม่หยุด คาดไม่ถึงว่าในโลกยังมีสมบัติล้ำค่าอย่างเมล็ดพันธุ์อมตะอยู่ น่าเสียดายที่ตกไปอยู่ในมือของจ้าวไป๋อิง
กลับถึงโรงแรมแล้ว ตี้หลงเซวียนก็ได้แต่รอคอยข่าวต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
ส่วนไอ้เฒ่าซูเทียวเสาะหาผู้คนทุกรูปแบบ สืบข่าวคราวของปรมาจารย์ยุทธ์ซานเมี่ยวต่อไป
แต่ส่วนใหญ่ก็เพียงเคยได้ยินชื่อผู้นี้มา ทว่ากลับไม่รู้เลยว่าคนอยู่ที่ใด
ก็จริงอยู่นี่ คือยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธ์เซียน คนธรรมดาทั่วไปจะไปรู้เบาะแสการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้อย่างไร?
ในเวลาเดียวกัน ณ อีกฟากของมหาสมุทร บนทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ไร้สิ้นสุด มีทะเลสาบสีฟ้าใสราวกับหยาดน้ำตาของเทพธิดาผืนหนึ่ง
กลางทะเลสาบนั้นมีเกาะที่พฤกษาเขียวชอุ่ม
บนเกาะมีโถงวิหารตระหง่านใหญ่โตหลังหนึ่งตั้งตระหง่านสูงเสียดเมฆา รูปทรงหยาบกร้านอัปลักษณ์ เผชิญพายุหิมะแรงกล้า ยังคงมั่นคงดั่งขุนเขา
และนี่ก็คือสำนักงานใหญ่ของวิหารเทพ หอทัณฑ์สวรรค์!
ร่างที่ดูทุเรศทรุดโทรมเต็มทนร่างหนึ่งรีบร้อนวิ่งพรวดเข้าไปในวิหารเทพ จากนั้นสวบลงคุกเข่าอยู่ต่อหน้าผู้เฒ่าสองสามคน
"ท่านผู้อาวุโสที่เคารพ สตีเฟ่นท่านผู้อาวุโสเกิดเรื่องแล้ว!!"
ชายหนุ่มคนนี้ตะโกนด้วยความหวาดกลัว
ผู้อาวุโสทั้งหลายสีหน้าดำทะมึน สายตาราวกับมีดกรีดลงบนร่างเขา!
"ทาบาส เจ้าก็เป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์คนหนึ่งของวิหาร เหตุใดจึงตกกระป๋อยถึงเพียงนี้ ตั้งสติพูดจากันดี ๆ!