จงหู่คุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะขอขมา แล้วพาคนของตนเผ่นหนีไปราวกับติดปีก!
คนที่เหลือเมื่อเห็นตราทองคำสองแผ่นบนพื้น ก็ไม่อาจทนรับแรงกดดันนี้ได้ ต่างรีบโขกศีรษะขอขมา แล้วพากันพาคนเผ่นหนีไป!
ตอนไปเร็วกว่าตอนมาเสียอีก
เพียงชั่วพริบตา คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยคนที่ตระกูลจ้าวเรียกมาช่วยเสริม ก็หายไปจนหมด!
เหลือเพียงกลุ่มคนต่างชาติสิบนาย
สิบคนนี้คือกำลังเสริมที่หลี่เป่าหลัวเรียกมา
จ้าวหวนอวี่ร่ำไห้ด้วยความสิ้นหวัง "ไอ้พวกเนรคุณทั้งหลาย!! ตระกูลจ้าวของข้าจบเห่แล้ว ข้าไม่ยอม!
"หลี่เป่าหลัว เจ้ารีบสั่งให้คนของเจ้าลงมือเถอะ ไม่งั้นพังกันหมดแน่!"
จ้าวเหิงซิงตะโกน
ทว่าเวลานี้ หลี่เป่าหลัวกลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด!
เขาจ้องมองตี้หลงเซวียนด้วยแววตาอาฆาต "เมื่อคนของข้ามาถึงแล้ว ในนครหลวงนี้ก็ไม่มีใครแตะต้องข้าได้อีก!"
สิ้นเสียง ก็เห็นทั้งสิบคนสาวเท้าออกมาอย่างเยือกเย็น
"ข้าคือจอห์น ราชทูตกงสุลแห่งมิกเกอร์ประจำตงฮั่น! ท่านเต๋อหลินคือบุคคลที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเรา และยังได้รับเอกสิทธิ์การยกเว้นโทษจากรัฐตงฮั่น เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำร้ายเขา!"
"ข้าคือทอม แม่ทัพประจำสถานกงสุลมิกเกอร์ในตงฮั่น เจ้าได้ทำร้ายท่านเต๋อหลินจนบาดเจ็บ ก่อให้เกิดความเสียหายที่มิอาจเยียวยา เจ้าต้องถูกพิพากษา!"
"ข้าชื่อลั่วฟู เป็นผู้ดูแลวิหารเทพประจำเขตนครหลวง และยังเป็นนักบำเพ็ญเพียร ขอแนะนำให้เจ้าคุกเข่าลงทันที! ยอมจำนน! และรับการพิพากษา! เพราะตระกูลเต๋อหลินคือหนึ่งในตระกูลผู้ก่อตั้งของวิหารเทพ! มิอาจล่วงเกิน!"
ทั้งสิบนายทยานแนะนำตัว เผยสถานะของตน
แต่ละคนล้วนมีเบื้องหลังทรงพลัง