ตอนนี้ท่านสะดวกปลดปล่อยไหม
เสิ่นเทียนจู่ฟังจบก็อดหัวเราะไม่ได้ "ไอ้หนู เจ้านี่มันอวดดีจริง ๆ อวดดียิ่งกว่าตอนข้าหนุ่ม ๆ อีก แต่โอกาสนี้พลาดแล้วก็ไม่มีครั้งต่อไป"
ติงเม่าชิงก็กล่าวว่า "ผู้บริหารระดับสูงของกองพลที่เจ็ดต่างชื่นชมคุณชายตี้เป็นอย่างยิ่ง แต่เงื่อนไขที่ยอดเยี่ยม หากพลาดไปก็อาจไม่มีอีกแล้ว"
ใครจะรู้ว่าสองคนพูดจบ ตี้หลงเซวียนกลับไม่คิดทบทวนอีก ทั้งยังกล่าวเสียงเย็นชาว่า "พวกท่านช่างเหมือนพวกนายหน้าจริง ๆ รีบ ๆ ไปยืนข้าง ๆ เลยไป!"
"ไอ้หนู ท่าทีของเจ้าแบบนี้มันเกินไปหน่อยแล้วนะ"
เสิ่นเทียนจู่เบิกตากว้างจ้องเขม็ง!
เขาเป็นถึงรองเจ้าตำหนักของตำหนักยุทธมังกรเลยนะ! ตำแหน่งสูงส่งอำนาจล้นฟ้า พลังฝึกปรือก็น่ากลัวยิ่งกว่า!
เดินทางข้ามหมื่นลี้ด้วยตนเองเพื่อมาเชิญ ยังถูกเหยียดหยามเช่นนี้ จะไม่โกรธก็แปลกแล้ว!
ชิงหลวนกับอวี๋จิ้งหงฟังจบต่างก็พลันตึงเครียด!
แต่ตี้หลงเซวียนพูดเพียงประโยคเดียว เสิ่นเทียนจู่ก็หมดอารมณ์ "ถ้าท่านกำลังข่มขู่ข้า เช่นนั้นข้าจะเข้าร่วมกองพลที่เจ็ดเดี๋ยวนี้เลย ท่านกำลังข่มขู่ข้าอยู่หรือไม่?"
"เอ่อ... ไอ้หนู เจ้านี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ ข้าไม่ได้ข่มขู่เจ้า เพียงแต่รู้สึกว่าเจ้านี่อารมณ์ร้ายไปหน่อย"
เสิ่นเทียนจู่โมโหจนหางตากระตุก ยอมสงบปากสงบคำไปยืนข้าง ๆ
แต่ก่อนมา ท่านเจ้าตำหนักกำชับไว้แล้วว่า จะต้องพยายามหาโอกาสดึงตัวตี้หลงเซวียนมาให้ได้ และยังบอกว่าภูมิหลังของเด็กนี่ไม่ธรรมดา
ส่วนไม่ธรรมดาอย่างไร ท่านเจ้าตำหนักไม่บอก เขาก็ไม่กล้าถาม
หากเพราะตนพูดจาไม่ดี แล้วทำให้ตี้หลงเซวียนจำใจเข้าร่วมกองพลที่เจ็ดไป คราวนี้เจ้าตำหนักต้องด่าเขาแน่
ติงเม่าชิงเห็นดังนั้นก็ไม่กล้าพูดพล่อย ๆ ได้แต่ยืนสงบอยู่ข้าง ๆ!
คราวนี้หวงเผิงหลินกับพวกอีกสองคน ตกใจจนเหมือนนกกระจอกกลางพายุฝน ไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย!