"อย่าพยายามหนีเลย เจ้าเตรียมตัวเดินทางสู่ปรโลกได้แล้ว"
หงชิงหลงหมดความสนใจที่จะสังหารต่อ
บอกตามตรง เขารู้สึกมันจืดจางไปนิด เหมือนงูกินหาง คิดไม่ถึงตอนแรกตี้หลงเซวียนปรากฏตัวมาอย่างหยิ่งผยอง วิชาอาคมเด็ดขาด ทำให้เขานึกถึงภาพจำในอดีตตอนเผชิญหน้ากับสตรีผู้นั้น
แต่หลังจากนั้นตี้หลงเซวียนกลับกลายเป็นคนน่าสมเพช ไร้ซึ่งจิตวิญญาณนักสู้ พ่ายแพ้แล้วคิดแต่จะหนีเอาตัวรอด
ลำแสงหมัดยักษ์พุ่งลงมาจากกลางอากาศ!
ไร้ผู้ใดต้านทาน!
ตี้หลงเซวียนทะยานขึ้นกลางอากาศ พยายามหลบหนีอีกครั้ง แต่ก็ล้มเหลวเหมือนทุกครั้ง
ร่างถูกซัดกระแทกกลางลานประลอง!
โครม! ร่างจมลงไปในชั้นหิน อ้าปากกระอักเลือดข้น! ทั่วตัวมีเลือดสดไหลซึม!
มองดูราวกับผู้ใกล้ตายที่ชุ่มโชกด้วยเลือด
หงชิงหลงกระโจนลงมา ยืนอยู่ห่างออกไปสามเมตร แววตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม!
"ย้อนมองอดีตเจ็ดสิบห้าปี ข้าคืออัจฉริยะแห่งตระกูลหง หนึ่งในยุทธ์เซียนที่หลงเหลืออยู่ของแดนเหนือ นับว่ามีชื่อเสียงเลื่องลือ!"
"แต่จนถึงวันนี้ เมื่อนึกถึงความสง่างามของมารดาเจ้า ข้าก็ยังคงละอายใจตนเอง"
"นางไม่ใช่สตรีในโลกมนุษย์ นางเหมือนเซียนมากกว่า ปลีกตัวจากโลกที่เต็มไปด้วยฝุ่นธุลี มาแต่ผู้เดียวเดียวดายเย่อหยิ่ง จากไปอย่างโดดเดี่ยวทระนง"
"เจ้าเทียบกับมารดาเจ้าไม่ได้เลย ราวฟ้ากับเหว"
หงชิงหลงไม่เสียดายถ้อยคำเลยสักนิด พูดยกย่องสตรีผู้นั้นประหนึ่งเทพธิดา
พอฟังจบ ดวงตาที่เคยดูห่อเหี่ยวของตี้หลงเซวียนก็เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้น!
จิตวิญญาณนักสู้ พลันระเบิดขึ้นอีกครั้งจากร่างที่อาบเลือด!