สิบกว่าลมหายใจต่อมา ตี้หลงเซวียนก็กลับมาถึงหมู่บ้านอวิ๋นหวง
เมื่อปล่อยสัมผัสญาณ เขาก็รู้แล้วว่าสองสามีภรรยาหนานกงหงอยู่ที่ไหน
ในคุกใต้ดินสุดลึก นักรบกำยำแปดคนกำลังถือมีดสั้นยืนประกบสองสามีภรรยาหนานกงหง!
คมมีดส่องประกายเยือกเย็น จ่ออยู่ที่ลำคอของทั้งคู่!
“ไอ้ตี้หลงเซวียนนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! มันคือปิศาจชัดๆ! ขนาดกระถางวิเศษยังหลอมมันไม่ได้ แถมยังฆ่านายน้อยกับพวกจนหมด!”
“ตอนนี้มีก็แต่สองแก่เฒ่านี่แหละ ที่จะบีบให้มันปล่อยพวกเราไปได้!”
“น่าสะพรึงจริง! ได้ยินว่าในกระถางวิเศษนั้น มันมีรัศมีสว่างจ้าทั่วร่าง ราวกับกลายเป็นเซียนเลยเชียว!”
ทั้งแปดคนคุยกันด้วยความหวาดกลัว!
หนานกงหงได้ยินดังนั้นก็แหงนหน้าหัวเราะก้อง “ตี้หลงเซวียนเอ๋ย เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ เจ้าไม่ตาย ข้าเองก็ไม่ตาย!!”
“สุดยอด! สมกับเป็นลูกเขยที่ข้าเลือก”
หลี่เจวี๋ยเยี่ยนก็หัวเราะลั่น ความหวาดกลัวหายไปสิ้น
แปดคนได้ฟัง ต่างมีแววตาเย็นเยียบ!
“สองแก่เฒ่า ถ้ายังกล้าพูดจาเหลวไหลอีก ก็รอให้หัวหลุดจากบ่าเถอะ!!”
“ถ้าแน่จริงก็ลงมือเดี๋ยวนี้เลย ลูกเขยข้าจะบดขยี้แกให้เป็นผุยผงในพริบตา! เว้นแต่พวกแกจะปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้ คุกเข่าโขกหัว แล้วข้าถึงจะช่วยขอร้องให้!”
หลี่เจวี๋ยเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“แกมันหาที่ตายสินะ ข้าจะเชือดหูแกเดี๋ยวนี้ ให้แกกลายเป็นอัปลักษณ์แก่!”
ชายกำยำท่าทางกร้านโลกคนหนึ่งกล่าวด้วยเสียงเย็นยะเยือก
พูดจบก็ยกมือขึ้น แสงเย็นวาบหนึ่ง แล้วฟันลงมาที่หูของหลี่เจวี๋ยเยี่ยน!