หลิ่วเจียงเสวี่ยเขินอายจนหน้าขึ้นสีแดงจัด
ลำคอขาวผ่องก็มีรอยแดงซ่านขึ้นเช่นกัน
นางทำหน้าย่นใส่ตี้เสี่ยวกั่ว
แต่ตี้เสี่ยวกั่วหาเข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่ไม่ เอ่ยอีกว่า “น้าหลิ่ว จมูกท่านไม่สบายหรือ ให้พ่อข้าดูให้ไหม พ่อข้าหมอเก่งนัก เมื่อคืนท่านบอกว่าปวดท้องนี่นา พ่อท่านถอดเสื้อให้อา แล้วดูท้องหน่อยซิว่าท้องเป็นอะไร”
“เอ่อ...”
ตี้หลงเซวียนรีบปิดปากตี้เสี่ยวกั่ว
หลิ่วเจียงเสวี่ยคราวนี้ทั้งคอและหน้าแดงร้อนไปหมด ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
เหอเฮ่าที่อยู่ข้างๆ กลั้นไม่ไหวพลอยหัวเราะตาม!
จางซงเฮ่อกับไอ้เฒ่าซูก็หัวเราะเช่นกัน
ส่วนหยางมี่ซือกับอวี๋จิ้งหงก็ทั้งหัวเราะ ทั้งลุ้นระทึก กลัวนักว่าประโยคเด็ดของตี้เสี่ยวกั่วจะมาตกใส่ตนอีก
เพราะอยู่เมืองจางไถ ทั้งคู่ก็คลุกคลีกับเด็กน้อยจอมแก่นคนนี้ไม่น้อย
“เมื่อทุกคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างนี้ งั้นก็ทานข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะ”
ตี้หลงเซวียนชักชวน
“ดี ดี ดีเลย ข้าเพิ่งหัดทำกับข้าวอยู่สองสามอย่าง พอดีอวดฝีมือได้!”
เหอเฟยเฟยหัวเราะพลางเดินเข้ามา
เหอเฮ่ารีบรั้งนางไว้ “หลีกไป ฝีมือทำกับข้าวของเจ้า คุณชายตี้กินเข้าไปเกรงจะท้องเสียเอา”
พอเอ่ยจบ ทุกคนก็หัวเราะครืน
เหอเฟยเฟยโกรธจนกระทืบเท้า งึมงำว่า “พ่อแกลูกเองแท้ๆ ระวังข้าไม่มีใครเอาล่ะ จะเกาะพ่อกินไปตลอด ฮึ!”
จากนั้น หนิงเทียนฉี จูจวิ้นหลง และสวินโหรวก็มารวมตัวด้วย
ไอ้เฒ่าซูโทรศัพท์เรียกพ่อครัวท้องถิ่นฝีมือดีมา และยังซื้อวัตถุดิบล้ำค่าราคาแพงอีกกองหนึ่ง รอเพียงอาหารเสร็จก็จะได้ล้อมวงกินเลี้ยง